้นมาจริง ๆ เนื่องจากความตกใจ
“ท่านย่า หากเงินแค่นี้ท่านเป็นลม อีกหน่อยหากข้าหาเงินได้มากกว่านี้ท่านไม่หัวใจวายหรอกหรือ” หนิงอันกล่าวหยอกล้อ294
ในขณะสองย่าหลานกำลังคุยกัน ทางด้านหยวนฟานที่เพิ่งจะได้อุ้มกุยเฮยต่อจากบุตรสาว นางได้ตกตะลึงจนเผลอปล่อยกุยเฮยลงกับพื้นอย่างลืมตัว
ทำให้เจ้าตัวน้อยส่งเสียงประท้วงอย่างน้อยใจ “มารดาท่านทิ้งข้า” แม้เจ้าตัวจะรู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้ไม่อาจได้ยินแต่ไม่ใช่กับอันอันที่รีบหันหน้ามามองมารดาของตนอย่างเป็นห่วง “ท่านแม่” อันอันจับมือเย็นของมารดาส่งเสียงเรียก
เมื่อหญิงสาวรู้สึกตัวจึงได้กอดลูกสาวของตนแน่น “อันอันมีใครรู้เรื่องเงินหรือไม่ แม่กลัวเจ้าจะมีภัย”
เด็กหญิงกอดตอบมารดาแน่นด้วยความอุ่นซ่านในอก“นอกจากศิษย์พี่ทั้งสี่กับเจ้าของร้านยาก็ไม่มีใครรู้เจ้าค่ะ” อันอันตอบตามตรงส่วนหยูเจียงแม้รู้ว่าบุตรตัวน้อยจะหวังดี แต่เนื่องจากเขาเป็นพ่อจะรับเงินของลูกได้อย่างไร “ลูกรักเงินนี้เป็นของเจ้า บิดาไม่อาจใช้” หยูเจียงรีบส่งตั๋วเงินคืนให้บุตรสาว295
“ท่านพ่อรับไปเถอะเจ้าค่ะ การที่ท่านนึกถึงคนอื่นนั้นคือเรื่องดีข้าพร้อมสนับสนุน อีกอย่างนับจากวันพรุ่ง ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะได้นับเงินกันจนเมื่อยมือก็เป็นได้” อันอันกล่าวอย่างโอ้อวด
“หลานข้า มีหรือที่คนเราจะนับเงินจนเมื่อย หากเป็นอย่างที่เจ้าว่าแสดงว่ามันย่อมมากมายเจ้าไม่กล่าวเกินตัวไปหรอกหรือ” หญิงชรายกยิ้มกล่าวสัพยอก
“ท่านย่าเ
