เจรจา
เร็วเท่าความคิดเมื่ออยากทำงานอันเป็นที่รักเด็กหญิงจึงได้สาวเท้าเล็ก ๆ ของตนมุ่งไปหาชายชราผู้เป็นเจ้าของร้านทันที
“ท่านเจ้าของร้านเจ้าคะ” นํ้าเสียงอ่อนหวานของเด็กน้อยทำให้ชายชราก้มหน้ามองใบหน้าเล็กอย่างเอ็นดู
“คุณหนูน้อยเจ้าต้องการอะไรอย่างนั้นหรือ” เสียงแหบพร่าของชายชราถามอย่างเอ็นดู
“หากข้ามีตำรามาขายให้ ไม่ทราบว่าท่านเจ้าของร้านจะรับซื้อหรือไม่” อันอันกล่าวขึ้นนํ้าเสียงจริงจังท่าทางเป็นการเป็นงานทำให้ชายชรายกยิ้มอย่างชื่นชม
“ไม่ทราบว่าเป็นตำราแบบไหน หากข้าเห็นควรว่าขายได้ยังไงก็ย่อมรับซื้ออย่างแน่นอน” นํ้าเสียงของเขากล่าวกึ่งหยอกล้อเจ้าตัวน้อยผู้ที่ทำสีหน้ามั่นใจว่าตำราของข้านั้นย่อมเป็นของดีอยู่แล้ว279
“สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น เอาเป็นว่าหลังจากนี้ครึ่งเดือนข้าจะเอามาให้ท่านอ่าน จากนั้นเราค่อยมาพูดถึงเรื่องการค้าไม่ทราบว่าท่านเห็นควรอย่างไร” คำพูดฉะฉานเกินวัยของเด็กหญิงยิ่งนำพาความชื่นชมระคนเอ็นดูมาให้ชายชรามากขึ้นทำให้เขายอมตอบตกลงอย่างว่าง่าย แม้แต่เด็กในร้านก็คาดไม่ถึงว่าเถ้าแก่ผู้นี้จะยอมเจรจากับเด็กน้อยวัยไม่เกินห้าขวบ
“ข้าจะรอก็แล้วกัน ว่าแต่ตำราเหล่านี้เจ้าจะซื้อจริงอย่างนั้นเหรอมูลค่ามันมากอยู่นะ” ชายชราพูดขึ้นในขณะเดียวกันเขาก็ถามยํ้ากับเด็กหญิงออกมาด้วยถึงตำราที่กองซ้อนกันอยู่บนโต๊ะ
“ข้าย่อมซื้ออยู่แล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งยังต้องการชุดเครื่องเขียนรวมถึงกระดาษด้วย อย่างล
