ะสามสิบชุดและไม่ทราบว่าท่านมีกระดาษขาวอย่างดีหรือไม่ข้าขอเพิ่มอีกสามสิบแผ่น” คำพูดอันห้าวหาญของหนิงอัน ได้เรียกความตื่นตะลึงให้คนที่ได้ยินเป็นอย่างยิ่ง
“แม่หนูเจ้ารู้ราคาสิ่งของที่เจ้าว่ามาหรือไม่” ชายชราย้อนถามอย่างเป็นห่วง เมื่อคิดว่าเด็กหญิงคนนี้อาจไม่ทราบราคา280
“ทราบเจ้าคะ มันเขียนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่หรือ แต่ข้าไม่เห็นคำว่ากระดาษชั้นดีจึงได้ถามออกมา” หนิงอันชี้นิ้วสั้นป้อมของตนไปยังผนังไม้ด้านหลังของชายชรา
“อายุแค่นี้เจ้าก็อ่านตัวอักษรได้แตกฉานแล้ว ไม่ทราบว่าข้าขอถามได้หรือไม่ บิดาของเจ้าเป็นผู้ใดถึงได้สอนบุตรีออกมายอดเยี่ยมถึงเพียงนี้” ชายชราลูบเคราแพะของตนพิจารณาเด็กหญิงในขณะถาม
“บิดาของข้าเป็นอดีตจอหงวนอันดับหนึ่งต่อหน้าพระที่นั่งเมื่อห้าปีก่อนเจ้าคะ แต่ในตอนนี้ได้ลาออกมาอยู่หมู่บ้านไหลชุนเพื่อต้องการเปิดสำนักศึกษาสอนคนยากไร้” หลังสิ้นคำพูดของเด็กหญิงทำให้เกิดความเงียบขึ้นทันที
“มีบิดาเป็นพยัคฆ์ บุตรย่อมไม่ธรรมดาอีกทั้งยังมีปณิธานทำเพื่อคนอื่น ทำให้ข้าหูอิวรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างยิ่งแม่หนูในเมื่อตำราพวกนี้เป็นส่วนหนึ่งในการสอนคนยากไร้เหล่านั้นแล้วไซร์ข้าจะคิดราคาสิ่งของทั้งหมดเพียงครึ่งเดียว เพียงแต่มีข้อแม้เดียวว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่สำนักศึกษาของบิดาเจ้าเปิดได้โปรดอย่าลืมมา281
เชิญข้าด้วยก็พอ” การที่ชายชรากล้ากล่าวออกมาแบบนี้ อันอันคิดว่าเขาอาจจะไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูดจึงต้องการพ
