ิสูจน์กระมั้ง
“ย่อมได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะให้ท่านพ่อมาเรียนเชิญท่านเจ้าของร้านด้วยตัวเองอีกทั้งยังต้องให้เขามาขอบคุณในความใจดีมีเมตตาสนับสนุนตำราเหล่านี้ด้วย” อันอันยืดอกกล่าวออกมาเสียงดัง
เมื่อนางจ่ายเงินค่าตำราเหล่านั้นเรียบร้อย นางก็คร้านจะเดินเที่ยวที่ไหนอีก เหตุที่เป็นเช่นนี้นั้นเป็นเพราะนางอิ่มจากขนมและนํ้าชาที่เจ้าของร้านหนังสือนำมาให้กินในระหว่างรอบรรจุหีบห่อเนื่องจากเป็นลูกค้ารายใหญ่
จือฉีจึงได้ย้อนกลับไปเอารถม้ามารับน้อง ๆ ทั้งสี่ที่รออยู่กับตำรากองโตที่เด็กหญิงจ่ายออกไปมากกว่าห้าร้อยตำลึงทอง
เวลาเดินผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม รถม้าก็เดินเข้าหมู่บ้านท่ามกลางแสงสีส้มอันอบอุ่นของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับเหลี่ยมเขา282
จือฉี มู่เทาผู้บังคับรถม้าถึงกับผงะเมื่อถึงลานดินหน้าเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน “พวกเจ้าไปไหนกันมา” ยงเผยเน้นคำเสียงหนัก
“ไปในเมืองมาขอรับ” จือฉีตอบเสียงอ่อยเช่นเดียวกับมู่เทาที่คาดเอาไว้ว่าเรื่องวันนี้คงไม่พ้นต้องถูกลงโทษเป็นแน่
“ท่านพ่อ ท่านอาจารย์ ท่านทั้งสองช่วยมาเปิดประตูรถม้าก่อนเจ้าคะ ข้ามีคำอธิบายแม้ว่าการที่พวกข้าแอบเข้าเมืองจะเป็นเรื่องผิดก็ตาม แต่ท่านทั้งสองได้โปรดฟังเหตุผลของข้าก่อนเถอะ” นํ้าเสียงอันอ่อนหวานเต็มไปด้วยเหตุผลของเด็กหญิงทำให้คนฟังใจอ่อนยวบความโกรธลดลงไปมากว่าครึ่ง
เมื่อหยวนฟานได้ยินเสียงลูกน้อยนางรีบเดินไปเปิดประตูรถม้าทันที
