็นตำนาน แล้วถ้างั้นจะมีอะไรเป็นตำนานได้อีก”
“ถึงตอนนี้ความร้อนแรงของข่าวจะลดลงไปหน่อยแล้ว แต่ว่าทั้งพาราไดซ์ก็ยังคงพูดถึงเรื่องของนายเมื่อสามเดือนก่อน แม้กระทั่งเด็กเล็กๆก็น่าจะรู้จักชื่อนายด้วยซ้ำไป ไม่ใช่แค่ชาวพาราไดซ์กับชาวโลกเท่านั้นนะ แต่ว่าสหพันธรัฐกับปรสิตก็ด้วย”
เมื่อดูจากความนิ่งของจางมัลดงแล้ว มันดูไม่เหมือนว่าเขาจะมาที่นี่เพื่อชมชายหนุ่มเลย ขณะที่ซอลจีฮูยังไม่มั่นใจ เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าจางมัลดงจะมาเพราะอีกเรื่องหนึ่ง
เขาเข้าใจผิดคิดไปว่าน้ำเสียงของจางมัลดงดูกังวลมากๆเลยหรือเปล่านะ
…ถึงยังไงมันก็คือเรื่องของผู้บัญชาการกองทัพที่ถูกกำจัดไปด้วยน้ำมือของนักรบระดับ 4 นี่นา
และผู้บัญชาการกองทัพที่หนึ่งก็เป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย
เมื่อนับเรื่องทั้งหมดนี้มารวมกัน ซอลจีฮูก็ไม่รู้เลยว่ามันจะกลายเป็นผลลัพธ์อะไรย้อนกลับมาหาเขา
‘มันจะดีหรือว่าแย่กันนะ’
“ฉันไปก่อนนะ”
จางมัลดงได้ลุกขึ้นจากที่นั่ง ซอลจีฮูได้เบิกตากว้างขึ้น
“อาจารย์จะไปแล้วหรอ?”
“ไม่ต้องพูดแล้วน่า ฉันเห็นความเหนื่อยล้าในดวงตานาย”
จางมัลดงได้หัวเราะขึ้นมา
“ฉันล้อเล่น ฉันรู้ว่าร่างกายนายยังไม่ได้หายดี แต่ว่าฉันก็อยากจะมาดูแล้วก็พูดอะไรบางอย่าง”
“…อาจารย์!”
ซอลจีฮูได้รีบหยุดจางมัลดงที่กำลังหันหน้าไปเอาไว้
เมื่อจางมัลดงหันกลับมาพร้อมกับสายตาที่สื่อว่า ‘มีอะไรงั้นหรอ?’ ภายในดวงตาของซอลจีฮูก็มีประกายความขั
