บทที่ 77 สิ่งมีชีวิต? ก็แค่สารอาหาร
“ที่แท้นายก็ยังไม่ไป”
กานว่างกล่าว ทำให้ฉีหงหาตำแหน่งของเขาเจอจนได้
แม้เฝ่ยไป๋ลู่จะวางค่ายกลพรางตาไว้สมบูรณ์แบบเพียงใด แต่ด้วยเวลาที่กระชั้นชิด และขาดแคลนวัตถุในการสร้าง ค่ายกลนี้จึงหลบรอดสายตาของคนธรรมดาได้เท่านั้น
เมื่อฉีหงสังเกตเห็นค่ายกลที่มองไม่เห็น พลังหยินชั่วร้ายซึ่งลอยคว้างอยู่ทุกหนทุกแห่งก็ค่อย ๆ มารวมกัน ทำให้ร่างของกานว่างค่อย ๆ ถูกเปิดเผย
เมื่อเห็นสายตาขุ่นเคืองของกานว่าง ฉีหงก็เหยียดยิ้มเล็กน้อย เดิมคิดว่าอีกฝ่ายหลบออกจากเขาไปแล้ว แต่กลับยังอยู่ที่นี่
ถึงเวลากินอาหารบำรุงพลังของเขาพอดี!
ฉีหงตวัดมือขึ้น แล้วกดปลายนิ้วลง
โซ่ทมิฬอาบกลิ่นอายหยินหนาเท่าท่อนแขนพลันพุ่งขึ้นมาจากดิน ฟาดไปที่กานว่างดุจเคียวยมทูต
แย่ละ!
เฝ่ยไป๋ลู่กัดฟัน กานว่างเจ้าโง่!
บอกให้เงียบแล้วยังจะตะโกนอีก กลัวจะไม่ได้ตายเร็วหรือยังไง?
หญิงสาวซัดยันต์ที่พกมาสกัดการจู่โจมของโซ่เส้นนั้น พร้อมก้าวไปอยู่ตรงหน้ากานว่างในชั่วอึดใจ
ฉีหงมองเฝ่ยไป๋ลู่ซึ่งหายตัวในพริบตาด้วยความประหลาดใจ “เธอสามารถใช้วิชาข้ามท้องฟ้าได้จริง ๆ…”
ทั้งที่พลังปราณของเธอเบาบางและกระจัดกระจาย เป็นไปได้อย่างไรที่เธอจะใช้วิชาระดับสูงเช่นนี้
มีความเป็นไปได้ทางเดียวเท่านั้น เธออำพรางความแข็งแกร่งของตัวเอง!
ด้วยเหตุนี้ สายตาดูแคลนของฉีหงจึงเริ่มระแวดระวังมากขึ้น
ทั้งที่อีกฝ่ายอายุเพียงยี่สิบปี พลังปราณเหนือ
