บทที่ 76 กานว่างตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เด็กผู้หญิงที่ถูกป้าฟางทิ้งไว้ตรงนั้นเปลี่ยนสีหน้าร้องไห้เป็นเฉื่อยชา
เฝ่ยไป๋ลู่ขยับร่างกายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ตามไปเหรอ”
เจี่ยนต๋าเช่าถึงรู้สึกตัว เขาไล่ตามไป ปากก็ตะโกนว่า “อย่าหนีนะ!”
ยิ่งตะโกน ป้าฟางก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น เด็กชายในอ้อมแขนรู้สึกอึดอัด ทั้งโกรธทั้งร้องไห้ ตบหน้าป้าฟางด้วยสองมือ “ปล่อยผมลงนะ!”
ป้าฟางถูกเขาจิ้มตาโดยไม่ตั้งใจ จนเธอเดินโซเซด้วยความเจ็บปวด และถูกเจี่ยนต๋าเช่าที่กำลังไล่ตามจับได้
เจี่ยนต๋าเช่าหน้าตึง จับร่างป้าฟางไว้ด้วยมือที่แข็งแกร่ง “ป้าฟาง คุณชายสามเวินของเราปฏิบัติต่อคุณอย่างดี ทำไมคุณถึงต้องทำร้ายเขา”
ป้าฟางทรุดตัวลงกับพื้น ‘จบแล้ว… คุณชายสามเวินรู้แล้ว’
เมื่อเห็นเฝ่ยไป๋ลู่กับเวินสือเหนียนเดินมา เธอก็รีบวิ่งเข้าไป หมายจะคุกเข่าลงตรงหน้าเวินสือเหนียน
เฝ่ยไป๋ลู่เบี่ยงรถเข็น ปกป้องเวินสือเหนียน “ทำไมคุณถึงอยากทำร้ายคนอื่น”
“ฉันแค่อยากให้หลานชายของฉันมีชีวิตอยู่…” ป้าฟางพึมพำ ดวงตาเจ็บปวดของเธอไม่อาจหยุดน้ำตาที่ไหลออกมาได้ เมื่อนึกถึงความโหดร้ายของคุณชายสามเวินเธอจึงร้องเสียงดัง “คุณชายสามเวิน ฉันคิดผิดไปชั่วขณะหนึ่ง โปรดปล่อยฉันไปเถอะนะคะ”
“ฉันรู้ว่าฉันสมควรตาย เมื่อวานฉันไม่ได้นอนทั้งคืน จนอยากฆ่าตัวตายเสียเดี๋ยวนั้น แต่หลานชายของฉันเป็นเด็กออทิสติก เขาต้องมีคนดูแล ไม่มีฉันไม่ได้”
“คุณไม่คิดจะก
