ลับตัวกลับใจเลยสักนิด ที่ร้องไห้อยู่นี่ก็เพราะรู้สึกผิด แต่นั่นก็เพียงเพื่อเรียกคะแนนความสงสารของเวินสือเหนียนเท่านั้น” ดวงตาสีเข้มของเฝ่ยไป๋ลู่เย็นชา “พูดมา ใครให้คุณยืมอายุของเวินสือเหนียน”
ป้าฟางดวงตาเหม่อลอยครู่หนึ่ง “มีคนให้เงินฉันสองแสนหยวน บอกว่าคุณชายสามเวินมีโชคชะตาที่ดี ขอแค่ฉันยืมอายุได้สำเร็จ ก็สามารถเอาดวงชะตาของคุณชายสามเหวินเปลี่ยนมาเป็นของหลานชายฉันได้”
ดวงตาของเวินสือเหนียนลึกล้ำ มีอีกคนที่รู้ถึงเรื่องโชคชะตาของเขา
เฝ่ยไป๋ลู่หัวเราะเยาะ “การยืมอายุขัยย่อมขัดต่อกฎสวรรค์ คุณถึงกับต้องการแทนที่ชะตากรรมของคนอื่น ช่างบังอาจ!”
ป้าฟางเงียบ ราวกับมั่นใจว่าคนคนนี้จะทำให้หลานชายของเธอมีชีวิตที่มั่งคั่งได้
ช่างโง่เง่า! เฝ่ยไป๋ลู่คิด แต่เธอไม่สามารถปลุกคนที่แสร้งหลับได้ เธอจึงขอให้เวินสือเหนียนคืนเงินสามร้อยหยวนให้ป้าฟางด้วยตัวเขาเอง และขอให้ป้าฟางเขียนบันทึกเพื่อแลกกับอายุขัยที่ตนไม่ควรได้รับ
ป้าฟางเขียนคำสุดท้ายด้วยมือที่สั่นเทา
เฝ่ยไป๋ลู่จดบันทึกแล้วถามว่า “รูปพรรณสัณฐานของคนคนนั้นเป็นยังไงคะ”
ป้าฟางแทบจะร้องไห้ “ฉันจำไม่ได้จริง ๆ รู้แค่ว่าเธอเป็นผู้หญิง”
เฝ่ยไป๋ลู่ผิดหวังเล็กน้อย ในตอนนี้เองที่หลานสาวของป้าฟางเข้ามาและพูดว่า “เธอมีรอยสักที่คอ สีน้ำเงินเหมือนดอกบัว”
ขณะที่คุณยายทำข้อตกลงกับผู้หญิงคนนั้น เธอก็ถูกไล่ไปที่ลานบ้าน
ใต้เรือนผมที่ปลิวไสวของผู้หญิงคนนั้น มีลวดลายตร
