ะการตาอยู่ที่คอของเธอ
รอยสัก? สีน้ำเงิน?
ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่พลันสว่างวาบ เมื่อนึกถึงลายเส้นที่ไม่สม่ำเสมอบนต้นคอของหลินเจี้ยนลี่
เธออาศัยความทรงจำของตนวาดเครื่องหมายอย่างแม่นยำ “แบบนี้ใช่ไหม”
เด็กสาวมองอย่างระมัดระวังและพยักหน้า “ถ้าเส้นทั้งหมดบรรจบกัน มันก็ดูเหมือนกันค่ะ”
ที่แท้ลวดลายนี้ก็คือดอกบัว เป็นกลุ่มคนจากที่ไหนกันนะ? เฝ่ยไป๋ลู่รู้สึกเพียงว่าอำนาจยิ่งใหญ่กำลังรอเธออยู่
เธอได้สติกลับมา แล้วปัดโคลนบนเสื้อผ้าของเด็กสาว พร้อมเอ่ยอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณ”
หญิงสาวเพียงพยักหน้าด้วยความเย็นชา
เฝ่ยไป๋ลู่เฝ้ามองเธอ เมื่อเห็นว่าอนาคตของเธอเปลี่ยนไป ริมฝีปากพลันหยักโค้ง พร้อมเอ่ยอวยพรว่า “เธออาจทุกข์ยากในวัยเด็ก แต่นับจากวันนี้อนาคตของเธอจะดีขึ้นเรื่อย ๆ”
วันดี ๆ เหรอ? เด็กน้อยเม้มปากด้วยความหวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น
เวินสือเหนียนจ้องเฝ่ยไป๋ลู่ เขารู้สึกอยู่เสมอว่าสีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอันบริสุทธิ์
คิ้วเข้มของเขาอ่อนลงเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง
ในที่สุดเวินสือเหนียนก็ได้รับชีวิตที่ยืมไปของเขากลับคืนมา
ส่วนบทลงโทษที่ป้าฟางจะได้รับจากเวินสือเหนียนเป็นอย่างไรนั้น เฝ่ยไป๋ลู่ไม่สนใจสักนิด เพราะทุกคนล้วนต้องจ่ายราคาสำหรับการกระทำของตน แต่คาดว่าวิธีการของเวินสือเหนียนคงไม่อ่อนโยนนัก
……
พระอาทิตย์ลอยขึ้นสูงช่วงปลายเดือนมิถุนายนต้นกรกฎาคม เฝ่ยไป๋ลู่กางร่มกันแดดขณะก้าวผ่านภูเขาหลายลูก ต้นไม้ยั
