“อะไรนะ? ตั้งแต่เริ่มประลองกับหม่าคั่ว เขาก็เป็นแค่อวตารมาตลอดเลยหรือ?”
“ไม่จริงน่า! อวตารจะมีพลังต่อสู้ดุเดือดขนาดนั้นได้อย่างไร?”
“หากที่สู้กับหม่าคั่วเมื่อครู่เป็นอวตารจริง ๆ คนผู้นี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว แค่อวตารยังประมือหม่าคั่วได้”
ทุกสายตามองมาที่เจียงผิงอันอย่างตกใจและไม่อยากเชื่อ
การเอาชนะยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดนได้ขณะที่ตนอยู่ในขั้นกลางระดับเขตแดนก็ทำให้พวกเขาตกใจแล้ว หากผู้ลงมือเป็นเพียงอวตารอีก ก็มิอาจคาดคิดแล้วว่าคนผู้นี้แท้จริงแข็งแกร่งเพียงไร
เจียงผิงอันจิบชา กล่าวกับเป้าจือที่ทรุดกองบนพื้นเบา ๆ “เจ้าไปนั่งทำอะไรบนพื้นล่ะนั่น ลุกขึ้นแล้วไปเอาอาวุธวิเศษจากร้านตรงข้ามมา มันเป็นของเราแล้ว”
“ใต้เท้า ข้าตกใจแทบตายแน่ะเจ้าค่ะ ข้านึกว่า…” เป้าจือคืนสติจากความตะลึง รีบลุกขึ้นแล้วปาดน ้าตา
นางนึกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจียงผิงอันแล้วเสียอีก
หม่าคั่วตะลึงค้างกับที่ กระทั่งเขาลอบโจมตี ก็ยังจัดการอีกฝ่ายมิได้หรือ
“เจ้าเป็นใครกันแน่!”
ตัวตนแข็งแกร่งขนาดนี้ ไม่มีทางไร้คนรู้จัก
เจียงผิงอันคร้านเกินจะสนใจ ถือถ้วยน ้าชากลับเข้าร้านไป
หม่าคั่วเดือดดาลจนแทบกระอักเลือด อัจฉริยะอย่างเขาเคยถูกเมินเช่นนี้เสียที่ไหน ต่อให้เป็นเซียนก็ยังต้องเหลียวมอง แต่อีกฝ่ายหาได้สนใจสักนิดไม่
พ่ายสองหนติดต่อ กระทั่งร้านยังเสียไป หม่าคั่วไม่มีหน้าอยู่ต่อเขาหันกายเหินจากทันที
เขาจะกลับบ้านไปตั้งอกตั้งใจบรรลุเซี
