ยน เมื่อบรรลุเซียนได้ยามใด เขาจะกลับมาฆ่าไอ้เจ้านี่ให้ตาย
เจียงผิงอันคิดว่าเขารังแกผู้อ่อนแอไปสักนิด ถึงกับสู้กับนักหลอมอาวุธ พูดไปก็น่าอาย แม้จะแค่ส่งอวตารไปสู้ก็เถอะ
เมื่อกลับเข้าห้อง เจียงผิงอันพลันชะงักมองห้องตาค้าง ภายในมีบุคคลหนึ่งนั่งบนที่นั่งเขาอยู่
“อาจารย์! ท่านกลับมายามใดกันขอรับ! มิใช่ท่านบอกจะกลับมาในอีกห้าสิบปีหรือ?”
บนเก้าอี้ในห้อง เซี่ยเปิ่นจวินกำลังลิ้มลองชาพฤกษากระจ่างเต๋าที่เจียงผิงอันชงไว้
เซี่ยเปิ่นจวินกล่าวยิ้ม ๆ “หาทรัพยากรหลอมอาวุธวิเศษเจอเร็วเลยได้กลับมาก่อนเวลาน่ะ ทำไม ไม่ต้อนรับอาจารย์หรือ?”
“แน่นอนว่ามิใช่ขอรับ แค่กะทันหันไปนิด ประหลาดใจน่ะขอรับ”
สีหน้าของเจียงผิงอันดูตื่นเต้น ทว่าหัวใจร่วงกองที่ตาตุ่ม
หลายปีมานี้ เซี่ยเปิ่นจวินเสวนากับเขาเป็นครั้งคราว และหนสุดท้ายเมื่อสองวันก่อน เขาก็บอกว่าจะกลับมาในอีกห้าสิบปี แต่จู่ ๆก็กลับมาเช่นนี้ ไร้สัญญาณแจ้งล่วงหน้าใด ๆ
เขาคิดจะหนีไปก่อนอีกฝ่ายกลับมา แต่จิ้งจอกเฒ่าใจคดนี่อาจระแวงเขาอยู่จึงกลับมาก่อน
“ฮ่า ๆ อาจารย์หยอกเล่นน่า เพราะคิดถึงศิษย์รักเลยมาหยอกให้ตกใจเล่นนั่นแหละ” เซี่ยเปิ่นจวินเผยท่าทีเมตตาดุจบิดาบังเกิดเกล้า
ความเมตตานี้มิได้เสแสร้ง แต่เขาเอ็นดูศิษย์ตรงหน้าจริง ๆ
มีแต่ต้องทำเช่นนี้ จึงบรรลุเงื่อนไขการสร้างธนูมิคสัญญี ‘สังเวยคนที่รัก’ ได้
“อาจารย์รวบรวมวัตถุดิบพร้อมสร้างศาสตราเซียนระดับเซียนปฐพีชิ้นหนึ่
