่วยาม หม่าคั่วซึ่งถือไพ่เหนือกว่ามาตลอดก็มิอาจล้มเจียงผิงอันได้
เจียงผิงอันลิดรอนพลังของอีกฝ่ายด้วยกฎแห่งกำลังตลอดมา
จุดแข็งที่สุดของกฎแห่งกำลังคือ นอกจากจะเพิ่มพละกำลังตนเองแล้ว ยังลิดรอนพละกำลังศัตรูได้ เหมาะสมกับการต่อสู้อย่างยิ่ง
นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่มีผู้ฝึกตนมากมายทำความเข้าใจกฎแห่งกำลัง
หม่าคั่วตระหนักแล้วว่าตนถูกหลอก อีกฝ่ายจงใจยั่วโมโหเขาให้เปลืองกำลังตัวเอง
“น่ารังเกียจจริง ๆ คิดจะผลาญปราณข้าหรือ? ข้าไม่ให้เจ้าสมหวังหรอกเฟ้ย!”
หม่าคั่วหยุดความเสียหายได้ทัน หยุดการกระหน ่าโจมตีแล้วผ่อนจังหวะฟื้นปราณ
เจียงผิงอันเอ่ยเนิบ ๆ “วิชาพลองเริ่มชินมือแล้ว ไม่ต้องต่อแล้ว”
ที่เขาประลองกับหม่าคั่ว นอกจากเพื่อร้านของอีกฝ่าย ยังเป็นเพราะเขาไม่ได้สู้มาหลายปีแล้ว กำลังหน่าย ๆ เลยหาที่เล่นสักหน่อยขณะเดียวกันก็ทำความคุ้นชินกับวิชาพลองนี้ด้วย
“ไม่ต้องต่อแล้ว? เจ้าจะยอมแพ้แล้วหรือไร? อย่าหวัง!” หม่าคั่วแสยะยิ้ม
“อาวุธวิเศษในร้านเจ้าเป็นของข้า เจ้าไปได้แล้ว” บรรยากาศของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยนกะทันหัน จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากร่าง ท้องนภาถูกย้อมด้วยสีเลือดทันที
ปราณอันน่าสะพรึงกลัวนี้ดุจมารร้ายปรากฏลักษณ์ ทำให้ผู้ฝึกตนที่มองการต่อสู้อยู่ตัวแข็งทื่ออย่างตกใจ ปราณในกายควบแน่นเผ่นหนีกระเจิงตามสัญชาตญาณ
สีหน้าของหม่าคั่วแตกตื่นกว่าใคร ความกลัวตายทำให้เขาเผลอนำดาบเซียนออกมาตั้งรับ
“จบแล้ว”
