งแน่นอย่างอึ้งค้าง
“สองร้อยปี! สองร้อยปีเต็ม ๆ! แต่เขาไม่โผล่ออกมาเลยสักครั้ง!เจ้านี่ตั้งใจเพาะหนอนในนั้นหรือไงฟะ?”
เขาตั้งใจจะซุ่มจับตัว ‘ปัวซือ’ ยามอีกฝ่ายออกมา ลักพาตัวมาถามเรื่องมรดกตระกูลอวิ๋น
แต่อีกฝ่ายกลับหมกอยู่แต่ในร้านสองร้อยปี ไม่เคยออกมาเลยสักหน
อีกฝ่ายไม่ต้องหาสตรีมาคลายเหงาบ้างหรือไร? ไม่ออกสังคมนักหลอมอาวุธสักหน่อยหรือ? ไม่อยากสำรวจดินแดนลับอะไร? ฝึกฝนทุกวันไม่หงุดหงิดแย่เหรอ?
หมกตัวไม่ออกมาสองร้อยปี ต้องทนเหงาได้เพียงไหน!
หม่าคั่วกระทั่งสงสัยว่าอีกฝ่ายเปลี่ยนรูปลักษณ์สัญจรออกมาแล้ว จึงส่งคนไปขอเสริมพลังอาวุธที่ร้านอีกฝ่ายบ่อยครั้งเพื่อตรวจดูว่าอีกฝ่ายยังอยู่ในร้านหรือไม่ แล้วก็พบว่าอีกฝ่ายอยู่ร้านตลอดทุกครั้ง สองร้อยปีมานี้ เขาหมดผลึกเซียนไปเป็นหลักล้าน
ร้านเล็ก ๆ ของพวกเขากลายเป็นอาคารร้อยชั้น ลูกค้าแวะเวียนไม่ขาดสาย มีกระทั่งเซียนอารักขาเพิ่มอีกสอง
ทันใดนั้น หม่าคั่วก็สังเกตอะไรได้ สีหน้าของเขาสุดปรีดา
“ออกมาแล้ว!”
ในที่สุดสารเลวนี่ก็ออกมา ทำเขารออยู่ได้ตั้งนาน ไว้จับได้ก่อนเถอะ ต้องให้ใช้ชีวิตอย่างแย่กว่าตาย!
“อาสิง! เตรียมตัวลงมือ!”
ร่างของหม่าคั่วสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น เพื่อมรดกตระกูลอวิ๋นสองร้อยปีมานี้เขาจึงใช้อย่างสุดเหลวแหลก ไม่ได้ฝึกฝนมากนัก
ในที่สุดวันนี้ เขาก็จะได้บรรลุเป้าหมายแล้ว
ขณะนั้น เขาเห็น ‘ปัวซือ’ หยุดที่ประตูร้าน เงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวยิ้ม ๆ
“ร
