ิดออดใจจะซื้อศาสตราเซียนราคาแพง แต่เขาเล่นให้กันสองชิ้นในคราวเดียว แถมยังเป็นคุณภาพระดับเซียนปฐพีด้วย
สิงเจี๋ยอู่สุดปรีดา รีบกุมกำปั้นคารวะ “ขอบคุณนายน้อยที่เมตตา! ผู้น้อยจะทำงานให้ลุล่วงแน่นอน!”
วาทะคำเดียวของอีกฝ่าย สามารถทำให้เขาอยู่อย่างสุขสบายได้เป็นพัน ๆ ปี
หม่าคั่วหน้ายิ้มเป็นมิตร แต่ในใจสุดแสนเดียดฉันท์ เซียนเหล่านี้ฝึกลำบากยากเย็น แต่สำหรับตระกูลของพวกเขา คนเหล่านี้ก็เป็นเพียงสุนัข
รายได้ที่คนเหล่านี้ตรากตรำได้มา เขาพูดคำเดียวก็ได้แล้ว
เขาอยากจะเปิดร้าน ตระกูลก็ให้ศาสตราเซียนหลายสิบชิ้นพร้อมอาวุธวิเศษที่ไม่ได้ใช้กับเขามากมาย กระทั่งยามธุรกิจร้านถูก
กระทบจากการประลองก่อนหน้านี้ เขาก็ยังไม่เดือดร้อน เรื่องเหล่านี้เขาก็แค่เล่นสนุกเท่านั้น
แม้ไม่เดือดร้อน แต่ก็ยังขุ่นเคือง
เขาอยากสร้างอาชีพ แต่เซี่ยเปิ่นจวินและศิษย์หน้าเหม็นนั่นกลับมาขัดขวาง
หากมิใช่เพราะเซี่ยเปิ่นจวินเป็นสมาชิกของสำนักร้อยศาสตราเขาคงเรียกระดมเซียนเป็นสิบ ๆ คนมาถล่มพวกเขาชั่วข้ามคืนแล้ว
ยามนี้หากอยากได้มรดกตระกูลอวิ๋นจาก ‘ปัวซือ’ ก็ต้องแอบ ๆทำหน่อย
ขอเพียงปัวซือออกมา ก็อย่าหวังกลับเข้าไปอีกเลย เว้นแต่เขาจะไม่ออกมา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของหม่าคั่วก็เรืองประกายเหี้ยมเกรียม
มรดกตระกูลอวิ๋นต้องเป็นของเขา!
สองร้อยปีต่อมา
หม่าคั่วยืนบนหลังคาโถง มองร้านค้าที่เพิ่มสูงเป็นร้อย ๆ ชั้นของสำนักร้อยศาสตรา ลูกค้าสัญจรเนือ
