มือ
เจียงผิงอันใช้ชีวิตมาเนิ่นนาน เห็นผู้คนสารพัดบุคลิก เดาได้นานแล้วว่าอีกฝ่ายจะตระบัดสัตย์
“ทุกคนมาดูเร็ว นักหลอมอาวุธจากโถงศัสตราเสินเชวียเชื่อถือไม่ได้เลย เดิมพันแล้วไม่ยอมเสีย ซื้ออาวุธวิเศษกับร้านพรรค์นี้จะประกันอะไรได้? สู้จรรยาบรรณร้านเล็ก ๆ บางแห่งยังไม่ได้เลย”
เสียงของเจียงผิงอันดังสนั่นขจรไกล
เรื่องสำคัญที่สุดของการทำธุรกิจคือภาพลักษณ์ หากภาพลักษณ์ฉาวโฉ่ ธุรกิจก็จะเสียหายย่อยยับ
ผู้ฝึกตนทั่วไปเก็บออมเงินมิใช่ง่าย พวกเขาล้วนเลือกแล้วเลือกอีกกว่าจะซื้ออาวุธวิเศษสักชิ้น ไม่มีใครอยากให้ผลึกเซียนนับหมื่นมลายหายเปล่า ดังนั้นพวกเขาจึงคำนึงถึงภาพลักษณ์และชื่อเสียงของร้านเป็นสำคัญ
หม่าคั่วซึ่งกำลังจะฉวยเตาระดับเซียนกลับไปชะงัก
หากยามนี้เขาฉวยเตาระดับเซียนกลับไป สิ่งที่เสียจะมิใช่แค่หนึ่งศาสตราเซียน แต่สะท้านถึงผลกำไรอย่างต ่าล้านผลึกเซียนต่อวันด้วย
หม่าคั่วข่มเขี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวอยู่สองสามหน จ้องตรงมายังเจียงผิงอัน จดจำใบหน้าอีกฝ่ายไว้
“ใครบอกว่าข้าจะตระบัดสัตย์? ข้าจะส่งมันให้เจ้าต่างหาก”
หม่าคั่วผลักเตาสุดกำลัง
เจียงผิงอันยกมือเร่งกฎแห่งกำลัง สลายกำลังผลักรับเตาไว้ได้อย่างง่ายดาย
“ศาสตราเซียนชิ้นนี้ยอดเยี่ยมมาก”
เจียงผิงอันพินิจเตาสีทองตรงหน้าอย่างพึงพอใจ เตาใบนี้ถึงจุดสูงสุดของ ‘อาวุธวิเศษระดับเซียนมนุษย์’ ใกล้ ‘อาวุธวิเศษระดับเซียนปฐพี’ อย่างยิ่ง
ภายใต้ทุกสายตาที่มองมาอย่าง
