ตกตะลึง เจียงผิงอันเก็บเตาไปแล้วหันหลังจากจร
การประลองของทั้งคู่จบด้วยชัยชนะของเขา วิชาหลอมอาวุธอันทรงพลังตราตรึงประทับใจนักหลอมอาวุธทั้งหลาย
เป้าจือตามเจียงผิงอันไปอย่างภาคภูมิ ยืดอกผึ่งผาย ก่อนหน้านี้ไม่มีใครคิดว่าใต้เท้าจะชนะ แต่สุดท้ายใต้เท้าก็แข็งแกร่งกว่าอยู่ดี
หม่าคั่วมองตามหลังเจียงผิงอัน กล่าวกับบริวารว่า “ตรวจสอบ!ต้องสืบเรื่องเจ้านี่ให้ได้! มีวิชาหลอมอาวุธระดับนี้ ไม่มีทางเป็นบุคคลไร้นามแน่ ๆ!”
เขามิคาดเลยว่านักหลอมอาวุธชั้นขยะอย่างเซี่ยเปิ่นจวินจะมีศิษย์ทรงพลังเช่นนี้
ชายผู้นี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
ในร้านของสำนักร้อยศาสตรา
ผู้จัดการร้านโจวหยวนสังเกตเห็นคลื่นพลังของสมบัติลับจากข้างนอก ก็ตระหนักว่าการประลองจบลงแล้ว
“ถึงเวลาแล้วสินะ”
เมื่อเห็นเจียงผิงอันกลับเข้ามาในร้าน โจวหยวนก็ชี้หน้าด่าเจียงผิงอัน “ข้าบอกแล้วว่าอย่ารับคำท้า เจ้าก็ไม่ฟัง แพ้แล้วล่ะสิ! ข้ารายงานความผิดของเจ้าต่อปรมาจารย์เซียนแล้ว ไว้ปรมาจารย์เซียนออกจากการเก็บตัว เจ้าถูกโยนลงเตาแน่ ๆ!”
เป้าจือซึ่งตามหลังเจียงผิงอันมากล่าวขึ้น “ผู้จัดการ…”
“หุบปาก! เจ้าไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น! เจ้าใกล้ชิดเขาเพียงนี้อย่าหวังเชียวว่าจะจบดีไปกว่ากัน!” โจวหยวนตะคอกใส่เป้าจือ
เจียงผิงอันมองคนตรงหน้าแล้วขมวดคิ้ว ขณะจะพูดอะไรตอบโต้เขาพลันมองไปที่บันไดแล้วกุมกำปั้นค้อมหัว
“อาจารย์”
คนอื่น ๆ ในร้านต่างมองตามไป
เซี่ยเปิ่นจวินผู้ไว้
