อน ข้าไม่ว่าอาจารย์หรอก แค่ว่าหากเราหนีไปด้วยกัน ก็จะได้ดูแลกันได้”
เจียงผิงอันส่งชาให้อีกฝ่าย “เจ้าคิดว่าข้าจะซื่อบื้อจนเจออันตรายก็หนีไม่เป็นหรือ? ทุกอย่างก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะปลอดภัยดี”
“หากเจ้ายังกังวล เจ้าเอาอาวุธวิเศษชิ้นนี้ไปแล้วไปเสียก็ได้ ถือเป็นค่าทำขวัญของเจ้า”
ว่าพลาง เจียงผิงอันก็นำอาวุธวิเศษระดับเขตแดนอีกชิ้นออกมา
อาวุธวิเศษขั้นสูงระดับเขตแดนหนึ่งชิ้นมีมูลค่าแสนผลึกเซียนสำหรับพนักงานร้านเช่นนี้ นี่เป็นเงินมหาศาล
เป้าจือจ้องตาเจียงผิงอันอยู่นาน ไม่ยอมรับอาวุธวิเศษ แต่ใช้สองมือรับถ้วยชา “ข้าเชื่ออาจารย์”
ไม่รู้ว่าทำไม แต่นางเชื่อชายผู้นี้มากนัก สายตาสุขุมของเขาเหมือนจะเต็มไปด้วยเรื่องเล่ามากมาย
ห้าวันให้หลัง ผู้ฝึกตนกลุ่มใหญ่มารวมตัวกันล่วงหน้าระหว่างร้านทั้งสอง คนจากร้านอาวุธวิเศษร้านอื่นก็มามุงดู
“การประลองระหว่างสำนักร้อยศาสตราและโถงศัสตราเสินเชวียนั้นหาดูยาก ต้องมาชมการประลอง เรียนรู้อะไรได้มากเลย”
“ข้าเหมือนเคยได้ยินว่า ร้านของสำนักร้อยศาสตรานี้เป็นแค่ของเซียนนักหลอมอาวุธทั่วไปโดยอาศัยนามสำนัก ทว่าแท้จริงระดับอาวุธวิเศษมิได้สูงนัก”
“จริงหรือ? เช่นนั้นก็ไร้จำเป็นต้องมาดูแล้วสิ”
“ยังจำเป็นอยู่ เจ้าพินิจหม่าคั่วจากโถงศัสตราเสินเชวียได้ นี่คืออัจฉริยะสูงสุดผู้บรรลุวิชาเพลิงสามรูปแบบเชียวนะ”
“ตระกูลหม่าจากโถงศัสตราเสินเชวีย? เช่นนั้นก็น่าดูแล้ว”
นัก
