ก! รีบให้ปรมาจารย์เซียนแก้ปัญหาสิฟะ!”
“สารภาพผิด? ผิดอะไรให้สารภาพ นี่ก็แค่แข่งขันมิใช่หรือ อีกอย่าง นี่เป็นปัญหาของข้า ไปเดือดร้อนอะไรเจ้า?”
เจียงผิงอันไม่รอให้อีกฝ่ายพูด ปากกล่าวต่อ “เลิกโวยวายทีได้หรือไม่ ช่วงนี้ข้ากำลังฝึกฝนหัวใจ เจ้ากำลังทำให้ข้าอารมณ์เสียอยากฆ่าคนนะ”
นิสัยของเขาเกรี้ยวกราดอารมณ์ร้อนกว่ากาลก่อนมากนัก
“เจ้า… รอก่อนเถอะ! กระทบธุรกิจร้านเราเมื่อไหร่ เดี๋ยวปรมาจารย์เซียนก็จะโยนเจ้าลงเตาหลอมเอง!”
โจวหยวนกระฟัดกระเฟียดจากไป ความผิดสารเลวสมควรตายนี่คนเดียว เขาต้องรีบหาทางจ่ายหนี้พนันใหม่แล้ว
ในที่สุดห้องก็เงียบเสียที เจียงผิงอันเปิดฝาถ้วยชา กล่าวกับเป้าจืออย่างไม่รีบร้อน “มาลองจิบชานี่สิ เพิ่มการประจักษ์แจ้งของเจ้าได้นะ”
นี่คือใบจากพฤกษากระจ่างเต๋าระดับเซียน บรรจุคลื่นพลังเต๋าพิเศษ เป็นประโยชน์ต่อการทำความเข้าใจกฎเกณฑ์ยิ่ง
เป้าจือปิดประตูเอ่ยขึ้น “ระหว่างยังมีเวลา หนีกันเถอะ!”
แค่ประลองเฉย ๆ ยังพอว่า ประเด็นอยู่ตรงที่แพ้ชนะจะกระทบต่อร้าน หากไปกระทบเส้นทางหาเงินของเซี่ยเปิ่นจวินเข้า ด้วยนิสัยตระหนี่เหนียวของเซี่ยเปิ่นจวิน ผลที่ตามมาต้องแย่สุดแสนแน่นอน
“เรา? เจ้าจะหนีทำไม? มันไม่เกี่ยวกับเจ้าเลยนะ” เจียงผิงอันรินชาถ้วยหนึ่งให้อีกฝ่าย
เป้าจืออธิบาย “ข้าใกล้ชิดอาจารย์เพียงนี้ ด้วยนิสัยพวกคนระดับสูงที่นี่ ต่อให้เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าก็จะถูกลากมาเกี่ยวด้วยอยู่ดี แน่น
