ยังดีที่ทางสำนักสายลมประจิมนั้น จะจัดขบวนศิษย์เข้าไปด้านในปีละครั้ง เป็นขบวนใหญ่ของสำนักที่มีชนชั้นผู้ฝึกสอนอีกหลายสิบคนเข้าไปช่วยปกป้องคุ้มครองด้วย ทั้งยังได้ไปรวมกับกลุ่มหญิงสาวของสำนักบุปผาประจิม โอกาสที่จะพบเจออันตรายจึงมีต่ำมาก…
อีก 3 เดือนจากนี้ จะครบรอบ 1 ปีในการจัดตั้งขบวน เหยาซาน จึงเพ่งเล็งโอกาสที่จะเข้าไปอย่างปลอดภัยพร้อมกับทุกคนในสำนัก เลือกที่จะไม่เร่งร้อนให้ตนเองแบกรับความเสี่ยงที่มากเกินไป… คิดได้เช่นนั้นจึงถอนหายใจยาวคราหนึ่ง แล้วก็ค่อย ๆ ถอนสายตาออกมาจากหอคอย…
ไม่นานทั้งสองคนก็ได้มองเห็นประตูเรือนขนาดใหญ่สูงเกือบ 5 จั้ง มันใหญ่จนแทบจะเทียบเคียงได้กับประตูเมือง แสดงถึงความยิ่งใหญ่มั่งคั่ง กำแพงที่โอบล้อมยังยืดยาวออกไปสุดลูกตา ทั้งยังมีป้ายด้านบนที่เด่นชัด จนมองเห็นได้จากระยะหลายลี้…
“ตระกูลตัน”
เหยาซาน หายใจถี่กระชั้น เพียงแต่เห็นประตูเรือนและกำแพงโดยรอบ ยังสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นในจิตใจ รับรู้ถึงความโอ่อ่ายิ่งใหญ่ที่แท้จริง ของตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวง…
