เขาไปหาเฝ่ยไป๋ลู่ ตอนนี้เขาคงจะส่งคุณชายสามเวินไปโรงพยาบาลแล้ว
บนตัวเวินสือเหนียนคือเครื่องรางที่เธอให้ เฝ่ยไป๋ลู่ทำนิ้วมือท่าทางร่ายมนต์ จนเมื่อเข้าใจสถานการณ์อย่างชัดเจนแล้ว ก็เร่งฝีเท้าขึ้นแล้วเดินไปสามสี่ก้าว
ภายในห้องพักผ่อนของออฟฟิศประธานบริหาร ชายที่ในเวลาปกติจะสง่างาม เย็นชาและทรงพลังกลับนอนหลับตาเหยียดกายอยู่บนเตียง ริมฝีปากบางไร้สีเลือด แม้จะอยู่ในอาการโคม่า แต่คิ้วขมวดเป็นรอยระหว่างคิ้ว ราวกับว่าพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดในร่างกายอย่างสุดกำลัง
เฝ่ยไป๋ลู่เคยเห็นการตกแต่งออฟฟิศระหว่างทางที่มาที่นี่ ไม่มีปัญหาอะไร
เธอตรวจสอบร่างของเวินสือเหนียนอีกครั้ง ไม่พบบาดแผลหรือส่วนที่ผิดปกติใด ๆ แต่ว่ามีกลุ่มพลังงานสีดำปกคลุมระหว่างคิ้วของเขา
เจี่ยนต๋าเช่ารู้สึกไม่สบายใจเมื่อคิดถึงความสามารถทำนายดวงชะตาในการถ่ายทอดสด “คุณเฝ่ยครับ เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายสามเวินเหรอครับ?”
เฝ่ยไป๋ลู่เปิดดวงตาหยินหยาง ในที่สุดก็พบปัญหา แล้วเอ่ยว่า “เขาถูกคนยืมอายุ”
“ยืมอายุงั้นเหรอ? คุณชายสามเวินคุณช่างน่าสงสารจริง ๆ” เจี่ยนต๋าเช่าสูดจมูก ดวงตาแสบพร่า เขาแค่รู้สึกว่าดวงชะตาของคุณชายสามเวินช่างโชคร้ายเหลือเกิน เดิมก็อายุสั้นอยู่แล้วยังมาถูกคนยืมไปอีก
ถ้าถูกยืมอีกก็คือตายแน่!
เปลือกตาของเฝ่ยไป๋ลู่กระตุก รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีเงาของเฮ่อเหลียนเจี๋ยทาบทับบนตัวเขา
“เอาละค่ะ เรื่องด่วนที่สุดคือต้องหาคนที่คิดร้ายกับเวิ
