ปสิ้น
เจียงผิงอันผงะไปเล็กน้อย “ไฉนนี่ดูเหมือนวิชาสลายยุทธภัณฑ์ที่ผู้อาวุโสให้ข้ามาเลย?”
“วิชาสลายยุทธภัณฑ์นั้น ที่จริงก็เป็นสาขาของ ‘พันค้อนร้อยหล่อหลอม’ ข้าสอนเจ้าก่อนเพื่อให้เจ้าชินกับมันล่วงหน้า ยามนี้จะได้เรียน ‘พันค้อนร้อยหล่อหลอม’ ง่ายขึ้น”
อวิ๋นเหยาโยนแร่ชิ้นหนึ่งให้เจียงผิงอัน “เรียนจากที่ข้าทำเมื่อครู่เจ้าลองทำดู มีปัญหาใดเดี๋ยวมาปรับแก้”
เจียงผิงอันรับแร่มา หวนนึกถึงวิชาที่อวิ๋นเหยาใช้เมื่อครู่
ในชั่วกาลสั้นเพียงประเดี๋ยว อีกฝ่ายก็ออกหมัดเป็นพันหน ขยับมือเปลี่ยนท่าสามร้อยหกสิบสองหน ระหว่างนั้น แรงที่ใช้ก็เปลี่ยนแปลงเกินคาดคะเน
เจียงผิงอันสลักภาพนี้ไว้ในใจ ใช้พลังจินตภาพหวนนึกแล้วลองทำในใจ
ครู่ใหญ่ ๆ ต่อมา อวิ๋นเหยาเห็นเจียงผิงอันยังไม่ขยับ มุมปากหุ่นเชิดโลหะก็ยกขึ้นเล็กน้อย “รู้สึกยากมากใช่หรือไม่? วิชาหลอมอาวุธที่ข้าสร้าง มิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะเรียนได้ง่าย ๆ ต่อให้เป็นอัจฉริยะอย่างเจ้าก็เถอะ”
“ข้าจะสาธิตให้เจ้าดูอีกที”
อวิ๋นเหยาหยิบแร่อีกชิ้นขึ้น เตรียมสาธิตซ ้า แต่แล้วเจียงผิงอันพลันพูดขึ้น “มิต้อง ข้าบรรลุแล้ว”
อวิ๋นเหยาเลิกคิ้ว “เจ้านี่กล้าพูดแท้ คิดว่าเป็นเซียนหรือไร จึงมองปราดเดียวก็เรียนได้”
มีเพียงตัวตนระดับเซียนเท่านั้นที่บรรลุวิชาที่นางเพิ่งใช้ได้เร็วนักนี่ก็เป็นเหตุผลที่อวิ๋นเหยาเสนอจะสาธิตให้เจียงผิงอันดูอีกที เพื่อที่จะหาจุดบกพร่องมาแก้ไขได้สะดวก
แต่ชายผู้นี
