หากแต่มันได้ทำให้ เฟิงอี้จุน หรือแม้แต่คนอื่น ๆ ในที่นี้ รู้สึกราวกับขนาดตัวของพวกมันเล็กจ้อยลงอย่างยิ่ง เมื่อเปรียบเทียบกับเด็กหนุ่มตรงหน้า ทั้งเป้าหมายและมุมมองต่อการฝึกฝนของ เหยาซาน แตกต่างไปจากคนอื่น ๆ อย่างชัดเจน
หากแต่ถ้าไม่มีพรสวรรค์อยู่ในระดับนี้ หรือทุกคนยังไม่เห็นความสามารถแท้จริงของ เหยาซาน ก่อนหน้านี้แล้วล่ะก็… วาจาที่ เหยาซาน กล่าวออกมาคงจะดูมีความเย่อหยิ่งไม่ประมาณตนเสียมากกว่า…
เฟิงอี้จุน ขืนยิ้มออกมา แววตาสลด…
“นั่นสินะ… ช่างน่าอิจฉาพรสวรรค์ไร้เพดานของเจ้าจริง ๆ เช่นนั้นหากมีเรื่องอันใดให้ช่วยเหลือ ก็สามารถแวะเวียนมาหาข้าที่นี่ได้เสมอ… ข้า เฟิงอี้จุน ยินดีที่ได้รู้จักเจ้า”
“เช่นกันศิษย์พี่…”
เหยาซาน ตัดสินใจออกจากถ้ำอัคคีในช่วงค่ำของวันนั้น โดยเลือกที่จะไม่เข้าไปยังเขตระยะที่ 4 เพราะไม่อยากสร้างข้อพิพาทกับเหล่าศิษย์หลักโดยไม่จำเป็น อีกทั้งก็ยังมิได้ปักใจมั่น ว่าตนจะก้าวเดินในสายปราณอัคคีต่อไปหรือไม่ จวบจนกว่าจะได้เห็นรูปแบบของปราณธาตุอื่น ๆ เสียก่อน...
ด้านนอกถ้ำอัคคี…