เหยาซาน เห็นว่า ตงเหยียน กำลังเดินวนไปวนมาด้วยท่าทีวิตกกังวล…
“ศิษย์พี่ตง ปลอดภัยดีงั้นหรือ?! กำลังนึกอยู่ว่าท่านจะปลอดภัยดีในตอนที่ เปียวเฟยฟง และพรรคพวกเข้ามาเจอท่านที่เป็นศิษย์สายนอก อยู่ภายในถ้ำหรือไม่…”
ตงเหยียน แสดงสีหน้าปิติยินดียิ่ง ที่เห็น เหยาซาน ยังคงปลอดภัยดี…
“ศิษย์น้องเหยา!! พอดีว่าข้าจดจำเวลาที่ ศิษย์พี่เปียว เข้ามาเป็นประจำได้ รู้ดีว่าศิษย์พี่ผู้นี้อันตรายกว่า ต้วนไห่ นับร้อยเท่า จึงรีบปลีกตัวออกมาจากถ้ำก่อนถึงเวลานั้น… ข้ากำลังนึกหวาดหวั่นเกี่ยวกับเจ้าอยู่เช่นเดียวกันว่าจะเป็นอย่างไร… ยิ่งได้เห็น ศิษย์พี่เปียว และพรรคพวกออกมาจากถ้ำอัคคีเมื่อหลายชั่วยามก่อนด้วยท่าทีตื่นตระหนก หลงนึกว่า ศิษย์พี่เปียว วิตกกังวลเรื่องที่พลั้งมือสังหารเจ้าไปเสียแล้ว!!”
เหยาซาน ได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวร่อเบา ๆ ขึ้นมาไม่ได้…
“หึหึ… ศิษย์พี่ตง ท่านช่างมองโลกในแง่ร้ายยิ่งนัก ศิษย์พี่เปียว ก็ออกจะเมตตาข้าเป็นพิเศษอยู่บ้าง… แต่เรื่องมันแล้วไปแล้วข้าไม่อยากกล่าวถึง ได้ออกมาพบเจอท่านก็ดีเหมือนกัน เพราะข้ากำลังต้องการผู้ช่วยแนะนำอยู่พอดีเลย…”
ตงเหยียน แสดงสีหน้าฉงนขึ้น…
“มีสิ่งใดให้แนะนำอีกงั้นหรือ?!”
