อแค่นี้หรือ?
เปรี้ยง!
จู่ ๆ อวิ๋นเหยาก็ออกหมัดใส่ท้องเจียงผิงอัน อวัยวะภายในฉีกกระจุย พ่นโลหิตคำโต
“ใจเย็นลงหรือยัง?”
มือซึ่งทั้งแข็งและเย็นของอวิ๋นเหยาคว้าคอเจียงผิงอัน
“ใจเย็นแล้ว…”
เจียงผิงอันเหงื่อแตกพลั่กเพราะความเจ็บปวด แม่นี่ไร้ปรานีแท้ จู่โจมเขาด้วยกฎเต๋าเซียนตรง ๆ เลย
“แล้วข้าจะออกไปได้อย่างไร? ที่นี่ดูไม่เหมือนมีทางออกเลย”
ทันทีที่ถามเช่นนี้ เขาก็รู้สึกเหมือนภาพตรงหน้าไหววูบ ปรากฏขึ้นในอีกมิติ
ที่แห่งนี้เรืองสว่างขาวโพลน มีบุคคลกลุ่มหนึ่งอยู่ที่นี่
คนเหล่านี้ล้วนถือศาสตราเซียนในมือ สีหน้าเปี่ยมความตื่นเต้น
ในหมู่คนเหล่านี้ มีคนคุ้นหน้าอยู่บางคน
เติ้งเส้าสี่เห็นเจียงผิงอันก็รีบปรี่เข้ามา “สหายเต๋า เจ้าทนได้เก่งจริง ๆ สมรภูมิทางสหายเต๋ามีแค่สหายเต๋าคนเดียว ต้องเอาตัวรอดยากเย็นแน่แท้”
“ยังไหวน่ะ”
เจียงผิงอันเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก
เติ้งเส้าสี่เห็นใบหน้าของเจียงผิงอันอิดโรย แต่ปากยังพูดว่า‘ไหว’ ก็เดาว่าอีกฝ่ายแค่ทำปากแข็ง ทว่าแท้จริงรอดยากรอดเย็นยิ่ง
อัจฉริยะก็เห็นแก่หน้าเช่นนี้
เติ้งเส้าสี่มิได้พูดขัด เอ่ยขึ้นยิ้ม ๆ “สหายเต๋ารีบไปเลือกศาสตราเซียนเถอะ บอกชนิดศาสตราเซียนที่อยากได้ตรงนี้ แล้วศาสตราเซียนระดับเซียนมนุษย์จะปรากฏขึ้นหนึ่งชิ้น”
“เลือกศาสตราเซียน…” เจียงผิงอันครุ่นคิดหนัก
เขาในยามนี้มีศาสตราเซียนติดตัวหลายชิ้น นอกจากขวดกลืนสวรรค์และพู่กันพิพากษาที่อวิ๋นเหยายกระดับ ยัง
