“เวร สนามรบจะใหญ่โตไปแล้ว จะหาเจียงผิงอันเจอที่ไหนเนี่ย”
มือสังหารหัวกะทิสามสิบกว่าคนรวมตัวกันในสมรภูมิ ต่างผู้ประมือปีศาจพลางหาร่องรอยเจียงผิงอัน
เพราะสมรภูมิใหญ่โตเกินไป พวกเขาควานหามาหลายปีก็ยังหาเป้าหมายไม่เจอ
“เป็นมือสังหารต้องใจเย็น” มือสังหารข้าง ๆ กันพูดเบา ๆ
“ว่าไปแล้ว เจียงผิงอันบรรลุกฎเกณฑ์มากมาย เขาน่าจะหาตัวได้ง่าย ๆ นะ แต่ไฉนหาตัวยากแท้”
คนทั้งสามสิบกว่านามเคลื่อนไหวเร็วจี๋ในสมรภูมิ ตามหาร่องรอยของเจียงผิงอัน
ขณะเร่งเดินทาง หนึ่งในมือสังหารมองไปยังทะเลโลหิตที่สมรภูมิเบื้องหน้า “ไม่รู้ผู้อาวุโสท่านนั้นสำเร็จวิชาอะไร น่ากลัวเป็นบ้าเลยทะเลโลหิตนั่นเหมือนจะกลืนทุกชีวิตที่ผ่านมาเลย”
ทันทีที่พวกเขาเข้าใกล้ พวกเขาก็สังเกตเห็นทะเลสีเลือดอันควบแน่นจากจิตสังหาร ไม่ว่าทะเลนี้กวาดผ่านที่ใด ปีศาจใกล้เคียงล้วนถูกสูบหายไม่กลับคืน น่าสะพรึงกลัวจนเผ่าปีศาจไม่กล้าเฉียดใกล้
และยิ่งกลืนปีศาจหายไปมาก ทะเลโลหิตก็ยิ่งทวีความชวนขวัญผวา แม้จะอยู่ห่างแสนไกลก็ยังขนลุกซู่
กล่าวได้ว่าทะเลโลหิตนี้คือสถานที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของทั้งสมรภูมิ ไม่รู้ผู้อาวุโสท่านใดพิทักษ์หนึ่งบริเวณลำพัง
“พลังต่อสู้ของคนผู้นี้น่าจะเทียบได้กับเจียงผิงอันเลย” หนึ่งในมือสังหารรำพึง
“เหอะ ๆ เจียงผิงอันนับประสาอะไร แค่จิตสังหารจากผู้อาวุโสท่านนี้ เจ้านั่นก็กลัวจนไม่กล้าขยับแล้วกระมัง”
ขณะที่มือสังหารเหล่านี้เสวนา หนึ่งร่าง
