พลันปรากฏขึ้นในทะเลโลหิต ปวงชนล้วนมองตาค้าง
คนผู้นี้ช่างเหมือน…
“ข้าตาฝาดหรือไม่! เขาเหมือนจะเป็นเจียงผิงอันเลย!” หนึ่งในมือสังหารโพล่งอุทาน
“มิได้ตาฝาด! เขานั่นแหละ!”
“เจียงผิงอันมีพลังน่ากลัวขนาดนี้ได้อย่างไร! ไม่เห็นมีระบุในข้อมูลเลย!”
มือสังหารมากมายร่างสะท้านอย่างขวัญผวา ปรากฏว่าผู้ควบแน่นจิตสังหารเป็นทะเลโลหิตได้ก็คือเจียงผิงอัน!
หลายปีผ่านมา พวกเขาเห็นทะเลโลหิตนี้กลืนอัจฉริยะเผ่าปีศาจไปเกินนับ ใจก็คิดว่าเป็นตัวตนผู้โด่งดังในประวัติศาสตร์ แต่มิคาดว่าจะเป็นเจียงผิงอัน!
หนึ่งในมือสังหารกลืนน ้าลายเอื๊อก เริ่มคิดขยับถอย “เรายังต้องลุยต่อไหม? ถอยดีกว่านะ ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันต้องเกินข้อมูลที่ระบุไว้แล้วแน่ ๆ”
หัวหน้ากลุ่มมือสังหารลังเลอยู่นาน จึงกล่าวว่า “เราสู้ตรง ๆ ไม่ได้อยู่แล้ว แต่เราเป็นมือสังหาร ลอบโจมตีได้นะ”
“แต่อีกฝ่ายน่ากลัวเกินไป การลอบสังหารก็ไม่น่าได้ผลนัก”
แค่สัมผัสจิตสังหารจากกายเจียงผิงอัน พวกเขาก็ไม่เหลือความกล้าเข้าไปลอบสังหารแล้ว
“กลัวอะไร เรามีศาสตราเซียนอยู่ แสร้งทำเป็นสู้กับปีศาจแล้วใช้ศาสตราเซียนร่วมโจมตีสิ โจมตีแค่เพียงหนเดียว ลอบโจมตีสำเร็จหรือไม่ก็ช่าง ให้รีบหนีไปทันที”
ผู้นำกลุ่มวางแผนเบ็ดเสร็จ
คนอื่น ๆ พยักหน้าอย่างลังเล
แผนนี้ดูใช้ได้ หากสู้กับอีกฝ่ายตรง ๆ ไม่มีทางชนะ แต่หากลอบโจมตีก็ยังมีโอกาส
ไม่ว่าเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับศาส
