ตราเซียนได้หรอก
ต่อให้รับได้ ก็ยังต้องใช้เวลากว่าจะสลายฤทธิ์ พวกเขาลอบโจมตีเพียงหน หากไม่สำเร็จ พวกเขาก็หนีหายไปแล้ว
หลังจากตกลงแผนกันเสร็จ คนทั้งสามสิบกว่าก็แสร้งทำเป็นสู้กับปีศาจตามแผน เขยิบเข้าใกล้เจียงผิงอันทีละนิด
ยิ่งเข้าใกล้เจียงผิงอัน หัวใจพวกเขายิ่งทวีความกลัว
พวกเขาเป็นมือสังหารที่เข่นฆ่าจนชาชิน มิเคยกลัวแม้ต้องใช้กะโหลกเหยื่อรองสุราดื่ม แต่เมื่อพวกเขาประจักษ์ทะเลโลหิตอันหนาแน่นเยี่ยงสสารจริง ต้นขาและท้องไส้ก็สะท้านยวบอย่างเกินควบคุม
ไม่รู้เจียงผิงอันไปได้วรยุทธ์อะไรมา สามารถปลดปล่อยจิตสังหารน่ากลัวขนาดนี้ ตัวตนใต้ระดับเซียนไม่มีใครไร้เกรงกลัว
เหล่ามือสังหารเขยิบเข้าใกล้เจียงผิงอันมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่พวกเขาคิดว่าน่าจะโจมตีได้อยู่แล้วนั้น เจียงผิงอันพลันหันมา ดวงตาไร้อารมณ์ดุจเต๋าสวรรค์ไร้ปรานี ไอเย็นยะเยือกเสียดกระดูกแผ่ซ่านทั่วกาย ขนลุกขนพองประหนึ่งถูกเซียนหมายหัว
ถูกจับได้แล้ว!
มือสังหารเหล่านี้เกิดความอยากหนีโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ต้องขวัญผวาเมื่อพบว่าร่างกายตนขยับไม่ได้!
ถูกควบคุมไว้แล้ว!
ไม่สิ! มิใช่ถูกควบคุม! แต่เพราะถูกอิทธิพลจากจิตสังหารของอีกฝ่าย ปราณเซียนในกายควบตัวแข็ง!!
นี่มันจิตสังหารน่ากลัวอะไรกัน เทียบได้กับปราณจากตัวเซียนเลย!
บุคคลเดียวที่ยังขยับได้คือผู้นำกลุ่มมือสังหารกลุ่มนี้ เขาเป็นอัจฉริยะอันดับห้าในระดับของสำนักศึกษาชางจือ แต่เพราะเขาชอบ
ฆ่าคน มีนิส
