าสตรีที่ชอบมาแล้วด้วยซ ้า
มีเพียงเขาที่ทราบดี ว่าสามหมื่นปีที่ผ่านมาเป็นเช่นไร และในใจเขาก็ตั้งเป้าไว้ว่าจะเป็นเซียน ไม่ว่าจะทำอย่างไร จ่ายด้วยราคาเช่นไรเขาก็ต้องเป็นเซียนให้ได้!
เขาทุ่มเทพยายามกว่าจะได้รับสิทธิ์เข้าสู่หอคอยแดงมา และจะไม่ยอมปล่อยตัวเองให้ติดค้างที่นี่
กัวชิงโขกหัวทุกย่างก้าว มิได้คุกเข่าให้รูปสลักราชินีปีศาจตรงหน้า แต่คำนับแก่เส้นทางบรรลุเซียนของตนเอง
เขาไม่มีพรสวรรค์ล ้าเลิศ ไม่มีภูมิหลังแข็งแกร่ง ไม่มีทรัพยากรมหาศาล มีแต่ต้องแลกศักดิ์ศรีกับโอกาสครั้งแล้วครั้งเล่า
เสียงโขกหัวและสรรเสริญของกัวชิงสะท้อนชัดในจัตุรัสบนชั้นสี่
เมื่อเห็นกัวชิงเคลื่อนเข้าไปมากขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนเบื้องหลังเขาก็ร้อนใจเล็กน้อย
หากไม่คุกเข่าก็เข้าไปไม่ได้ ทำได้เพียงมองคนอื่น ๆ ขึ้นไปหาสมบัติที่ชั้นบน
“มารดามัน! ก็แค่คุกเข่าไม่ใช่เหรอฟะ! ขอเพียงได้ ‘วิชาลวงสวรรค์’ มาก็คุ้มแล้ว!”
ผู้ฝึกตนอีกคนฮึดฮัดเพื่อรักษาศักดิ์ศรีอันเหลือน้อยนิดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าคุกเข่ากราบ
มีผู้นำหน้า ปวงชนเบื้องหลังก็เกิดความกล้า พวกเขาเปลี่ยนสีหน้าคุกเข่า หากทุกคนอายเหมือนกันหมด ก็ไม่นับว่าหน้าแตกอะไร
“พี่ เราต้องคุกเข่าด้วยหรือไม่?” เติ้งหลวนถามเติ้งเส้าสี่ผู้เป็นพี่ชาย
“เจ้าอยากได้ ‘วิชาลวงสวรรค์’ ไหมล่ะ?” เติ้งเส้าสี่ถามย้อน
“อยาก” เติ้งหลวนตอบอย่างสัตย์ซื่อ
“งั้นก็คุกเข่า อีกฝ่ายเป็นตัวตนชั้นผู้นำขอ
