ตอนที่ 125
ลู่เหรินฮ่าว แม้จะมิได้จงในแผ่กลิ่นอายยอดฝีมือออกมา ทว่าราวกับปราณธรรมชาติรอบกายต่างพากันสั่นไหวหลีกหนี เกิดเป็นความพร่าเลือนจากความว่างเปล่าในรัศมีโอบล้อม… ต่อให้เป็นยอดฝีมือชื่อก้องทวีป ก็ใช่ว่าจะเป็นที่รู้จักสำหรับทุกคน มีหลายคนในตรอกนี้ที่ไม่รู้จักตัวตนของ ลู่เหรินฮ่าว แต่ทุกคนกลับพร้อมใจกันแหวกเปิดทางด้วยสัญชาตญาณ รู้สึกขนลุกชูชันไม่ทราบที่มา…
เหยาซาน ที่เห็นแบบนั้น ก็ยังอดไม่ได้ที่จะอดสั่นขวัญแขวน อำนาจสยบที่อีกฝ่ายแผ่ล้นออกมาโดยไม่ตั้งใจนั้น ยังน่ากลัวยิ่งกว่ายอดฝีมือที่ เหยาซาน เคยพบเจออย่างไม่อาจเปรียบวัด… สองผู้เยาว์แทบจะเอาหลังแนบชิดกำแพงตรอก ยิ่ง ลู่เหรินฮ่าว เข้ามาใกล้ก็ยิ่งใจเต้นระส่ำ
พริบตาที่กำลังจะเดินผ่านไปนั้นเอง จู่ ๆ แววตาของ ลู่เหรินฮ่าว ก็เปลี่ยนไป หยุดฝีเท้าตรงหน้าผู้เยาว์ทั้งสอง มือที่สะบัดพัดสีทองพลันแน่นิ่ง เหลียวมองตรงมายัง เหยาซาน เผยประกายตาที่สลับซับซ้อน
เหยาซาน ถึงกับร่างสั่นเทิ้ม เมื่อเงยหน้าขึ้นประสานสายตาเพียงแค่ชั่วพริบตา กลับรู้สึกเหมือนประหนึ่งว่าตนเองเป็นเพียงแอ่งน้ำเล็ก ๆ ที่พร้อมจะถูกดูดหายเข้าไปยังมหาสมุทรลมปราณไร้ที่สิ้นสุด…
