ตอนที่ 91
ระหว่างที่กล่าวกันอยู่นั้น เจ้าสำนักอวิ๋น กวาดสายตามองพิจารณา เหยาซาน อยู่หลายชั่วครู่ สายตาแฝงไว้ด้วยความประหลาดใจ สลับเปลี่ยนกับการรักษาภาพลักษณ์ที่น่ายำเกรง...
“แต่จะว่าไป… เจ้าเด็กคนนี้ ก็นับว่ามีความสามารถจริง ๆ ตกจากหน้าผาเสียดฟ้าแต่ยังรอดชีวิตได้นั้น ตลอดหมื่นปีที่ก่อตั้งสำนักตามที่ถูกบันทึกไว้ ข้าไม่เคยได้ยินมีผู้ใดพื้นฐานต่ำกว่าชนชั้นลมปราณสีส้มและสามารถรอดชีวิตได้มาก่อน
หากข้าไม่เห็นยามที่มันร่วงหล่นด้วยตา แต่มีผู้อื่นเล่าให้ฟังก็คงยากจะปักใจเชื่อ… ทั้งไหวพริบ และการกระทำที่ไม่ลังเล คือปัจจัยสำคัญแห่งการเอาตัวรอด ซึ่งเจ้าเด็กคนนี้มีมันอย่างเต็มเปี่ยม ต่อให้เป็นข้าในช่วงวัยเดียวกัน ยังไม่อาจกระทำเช่นเดียวกับมันได้… น่าสนใจยิ่งนัก…”
เตียมู่หยง ได้ยินเช่นนั้นก็ปลื้มปริ่มเล็ก ๆ เหลือบมอง เหยาซาน ด้วยความชื่นชม…
“ไอหนู… อยู่ที่นี่ลำบากเรื่องใดหรือไม่เล่า?! ข้าไม่ได้หยิบยื่นความสะดวกอะไรให้กับเจ้าเลย เพราะอยากผลักดันให้พื้นฐานที่ขาดตกบกพร่องของเจ้าได้รับการเติมเต็ม ได้ยินว่าเจ้าเลือกเข้าแผนกวรยุทธประยุกต์ของ ผู้อาวุโสจางงั้นหรือ ทั้งที่เจ้ามีพรสวรรค์ด้านศาสตรามากมายเพียงนั้นเนี่ยนะ…”