แม้เจียงผิงอันผู้นี้จะเป็นเซียนมิได้ สายเลือดของเขาก็ยังอยู่
ไม่ว่าจะเป็นร่างอันมีพลังกลืนกิน ร่างศึกและร่างมโหฬารนั่น แต่ละร่างล้วนเพียงพอทิ้งนามบนป้ายศิลาทั้งสิ้น
และพลังนี้สืบทอดกันได้
กระทั่งเซียนสวรรค์ยังชอบใจสายเลือดของเจียงผิงอัน และอยากให้บุตรหลานสตรีระดับเซียนกับเจียงผิงอันร้อยคน
ขอเพียงสายเลือดของเจียงผิงอันมีการสืบทอด อีกไม่กี่สิบปีก็จะปรากฏอัจฉริยะคนใหม่ และอีกไม่กี่ร้อยปีก็จะปรากฏเซียน
เซียนสวรรค์ข้าง ๆ เขาพูดขัด “มาอยู่ตระกูลข้าดีกว่า ตระกูลข้าให้สตรีระดับเซียนกับเจ้าได้ร้อยห้าสิบคน ยืดอายุขัยเจ้าได้อย่างเต็มสามารถ เจ้าก็แค่ต้องผลิตลูกวันละสิบหนเอง”
เดิมที เหมียวเสียยังเกรงเซียนทั้งสองอยู่นิดหน่อย แต่พอได้ยินเช่นนี้ นางก็ตะโกนขึ้นอย่างร้อนใจทันที “ไม่ได้ เจ้าบื้อมีข้าแล้ว!”
แม้เจียงผิงอันจะมิอาจเป็นเซียน นางก็มิรังเกียจเขา และไม่อยากแบ่งเจียงผิงอันกับสตรีอื่น
เจียงผิงอันผงะไป สตรีระดับเซียนคนเดียวก็น่ากลัวพอแล้ว นี่มาเป็นร้อย จะให้เขาตายคาเตียงหรือไร?
“ผู้อาวุโสทั้งสอง ข้าขออภัยด้วยจริง ๆ ขอรับ แต่ข้ายังต้องฝึกฝน มิอาจใช้เวลากับเรื่องเช่นนี้ขอรับ”
เซียนทางซ้ายมือเกลี้ยกล่อม “หากพูดถนอมน ้าใจหน่อย ชีวิตเจ้าก็ถูกกำหนดแล้ว มิอาจบรรลุเป็นเซียนได้ ไฉนไม่สำราญกับชีวิตหน่อยเล่า? ภายหน้าเจ้าจะมีภรรยาระดับเซียนคุ้มกันเจ้าเป็นร้อยเลยนะ ยิ่งใหญ่อลังการสุด ๆ เลย”
เจียงผิงอันตอบกล
