ก่อนที่ชายชรา จะหันมองไปยัง ซุน ด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลยิ่ง…
“ปัญหาคือเจ้านี่มากกว่า… ร่างกายของ ซุน มันไม่มีภูมิคุ้มกันใด ๆ เลย อีกทั้งยังไม่อาจโคจรลมปราณตามการชี้นำได้… ข้าเองก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญทางศาสตร์การแพทย์มากนัก ดูท่าคงต้องใช้สิ่งนั้นล้างพิษ…”
เหยาหมิง ทอดถอนหายใจหนักหน่วง…
“กังเฉิง… เจ้าอยู่ที่นี่เฝ้าสถานศึกษาเอาไว้ หากพวกเด็ก ๆ มาเรียนก็ให้บอกออกไปว่าข้าขอปิดสถานศึกษาเป็นเวลา 3 วัน ให้ทุกคนกลับบ้านไปก่อน... เมื่อเลยเวลาเที่ยงวัน คงไม่มีเด็กคนใดมาอีกแล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าก็รีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านเจ้า…”
สีหน้าของ กังเฉิง ยังคล้ายกังวล…
“แล้ว ซุน เล่า?!”
“ข้าจัดการเอง…” ชายชราเค้นเสียงเน้นหนัก ก่อนจะดึงร่างของ ซุน ขึ้นมา มุ่งหน้าตรงไปภายในป่าหลังสถานศึกษาแห่งนี้… กังเฉิง แม้จะเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย แต่เจ้าตัวก็เชื่อมั่นว่า เหล่าซือ จะสามารถช่วย ซุน ได้อย่างแน่นอน...
ภายในป่าด้านหลัง…
ด้วยความที่ เหยาหมิง ส่งลมปราณเข้าไปในร่างของ ซุน ตลอดเวลาเพื่อสลายพิษบางส่วน ไม่นานนักชายหนุ่มจึงสะลึมสะลือ ตื่นขึ้นมาบนหลังของชายชรา…
“ฟื้นแล้วงั้นหรือ?!”
“เหล่าซือ… นี่ข้าเป็นอะไร…” ซุน ยังคงสับสนและอ่อนแรง
