“เจ้านี่มันช่างมีลับลมคมในเสียจริง…. แต่ก็เอาเถอะ ข้าจะรับปากเจ้า…” กังเฉิง พยักหน้าตอบรับ
“ข้าจะรีบไปรีบมา…” กล่าวจบ ซุน ก็แยกตัวออกไปด้านหลัง
หลังหลบออกมาได้ระยะหนึ่งที่มั่นใจว่าคงไม่มีผู้ใดในละแวก แววตาของ ซุน ก็แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้น ประกบสองมือพนมพร้อมบริกรรมคาถา…
“ด้วยอำนาจแห่ง เบญจสารสัตว์… ขออัญเชิญจิตวิญญาณแห่งอาชาสีหมอก...”
จังหวะนั้นเอง ที่เงาร่างของอาชาสีขาวขุ่นศีรษะมหึมาปรากฏออกจากแผ่นหลังของ ซุน ในร่างจิตวิญญาณ ออร่าที่มันแผ่ล้นเต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกชั่วขณะ เป็นจิตวิญญาณสัตว์ที่ถูกสะกดในแผ่นหลัง และติดตาม ซุน มาตั้งแต่โลกเดิม…
“ทรงร่าง!!”
สิ้นเสียงขับขาน เงาร่างอาชาค่อย ๆ สวมร่างของเด็กหนุ่ม… เส้นโลหิตทั่วร่างปูดบวมทันตา รวมไปถึงกล้ามเนื้อทั้งหมดที่สั่นสะท้าน โดยเฉพาะน่องที่ขาทั้งสองข้างแทบจะปริแตกออกมา รอคอยการระเบิด…
“ไม่อยากจะทรงร่างนี้เลยจริง ๆ หลักจากนี้ไปอีก 2 วันข้าคงเดินได้ลำบากเป็นแน่แท้…” ซุน ทอดถอนหายใจเมื่อนึกถึงผลเสียที่จะสะท้อนกลับมา… ก่อนจะระเบิดฝีเท้าพุ่งตรงไปยังหมู่บ้าน ความเร็วและพลังในการวิ่งเหนือกว่ามนุษย์สามัญไปหลายขุม
