ตอนที่ 7
สถานศึกษาศาสตร์อักษร…
กลุ่มชายฉกรรจ์ยอดฝีมือ 9 คน ปกปิดลมปราณและกลิ่นอายทั้งหมด โอบล้อมสถานที่แห่งนี้… ฝีมือของแต่ละคนนั้นหาใช่สามัญ กระทั่งเหยียบย่างบนกิ่งไม้แห้งยังไม่แตกหัก ทิ้งร่างบนใบไม้ยังไม่สั่นไหว เพลงยุทธย่อมฉกาจฉกรรจ์แม้ไม่ต้องแสดง…
หัวหน้าเกา ยกมือเป็นสัญญาณให้ลูกน้องทั้งหมดเฝ้าสังเกตการณ์โดยรอบ...
มองตรงเข้าไปภายในเรือนไม้ขนาดใหญ่ กลับพบเพียงแต่ชายชราที่กำลังอ่านตำราให้เหล่าผู้เยาว์นับสิบได้รู้แจ้งแตกฉาน… สีหน้าของ เหล่าซือ มิได้แปรเปลี่ยนแต่อย่างใด แม้กลุ่มยอดฝีมือจะประชิดระยะไม่เกิน 20 ก้าว จากเรือนไม้…
ผู้นำกลุ่มคน ซึ่งถูกเรียกขานนามหัวหน้าเกาขมวดคิ้วเล็กน้อย… ก่อนจะแสร้งปล่อยจิตคุกคามเจือจางออกมา แน่นอนว่าชนชั้นยอดฝีมือจะต้องสัมผัสได้ถึงกระแสคุกคามนี้ แต่ เหล่าซือ ก็ยังสอนสั่งเหล่าศิษย์โดยหางคิ้วไม่กระตุกแม้เพียงนิด ไม่มีทีท่าว่าจะหันมองมาด้วยซ้ำ…
หัวหน้าเกา หยิบภาพเหมือนของ เหยาหมิง เมื่อ 30 ปีก่อน ที่ถูกร่างวาดเอาไว้ออกมาพิจารณา… แน่นอนว่าด้วยระยะเวลาที่ยาวนานถึงเพียงนั้น หลายสิ่งหลายอย่างย่อมแปรเปลี่ยน ไม่อาจเชื่อมโยงบุคคลในภาพร่าง กับชายชราตรงหน้าได้เลย…
