“เฒ่าชีเปลือย หัดทำตัวเป็นประโยชน์เสียบ้าง!! มิเช่นนั้นข้าจะเลิกพูดคุยเป็นเพื่อนเจ้า สักสองเดือนเป็นอย่างไร?!” ชายหนุ่ม ตวาดเสียงขึ้น
เฒ่าชีเปลือยที่กำลังแหวกว่ายในอากาศตามความเร็วที่ ซุน ออกวิ่ง ก็ผงะหน้าถอดสีไปเล็กน้อยเมื่อ ซุน เอ่ยทัก… ตัวของ เฒ่าชีเปลือย มีเพียงแค่ ซุน เท่านั้นที่พบเห็นและติดต่อสื่อสารได้ เคยมีครั้งหนึ่งที่ ซุน โกรธเคือง เฒ่าชีเปลือย จนไม่คุยกับผู้ชราร่วมเดือน ทำให้ดวงวิญญาณของผู้ชราตนนี้แทบจะบ้าคลั่ง อัดอั้นด้วยความเหงา ปากคันคะเยอไม่มีคนพูดด้วย ตามวิสัยของตน ตั้งแต่นั้นมา ซุน จึงมักใช้เรื่องนี้ขู่เข็ญ เฒ่าชีเปลือย เพื่อให้ช่วยงานมาโดยตลอด…
“เจ้าเด็กบ้า!! เช่นนั้นวันพรุ่งเจ้าต้องตอบแทนข้า ด้วยการยอมให้ข้าสิงสู่ในร่างเจ้าชั่วคราว เพื่อลิ้มรสเนื้อชั้นเลิศ ตกลงหรือไม่!!” เฒ่าชีเปลือย เอ่ยต่อรอง
ซุน ลังเลเล็กน้อย แต่พอย้อนคิดถึงโอกาสที่จะได้รับ โชควาสนา จากอสรพิษทะเลตนนั้น ก็นับว่าคุ้มค่ายิ่ง ในการยอมให้ เฒ่าชีเปลือย สิงสู่ตน… แน่นอนว่าทั้งสองได้ทำเช่นนี้มาค่อนข้างที่จะบ่อยครั้งแล้ว ขึ้นอยู่กับข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายที่มีร่วมกัน…
“ตกลง!!”
