กังเฉิง แสดงป้ายหยกของตนกับเวรยามหน้าทางเข้าหมู่บ้านลำดับที่ 1 ทั้งยังรองรับสถานะให้กับ ซุน ว่าเป็นผู้ติดตามของตน… แน่นอนว่า ป้ายหยก จัดเป็นชนชั้นสูงที่ไม่พบเจอได้ง่าย ๆ ในชุมชนที่ห่างไกลเช่นนี้ ดังนั้นเวรยามจึงไม่กล้ายุ่มย่ามนัก ปล่อยให้เด็กหนุ่มทั้งสองเข้าไปในเมือง กำชับเพียงแค่ ซุน ว่าห้ามอยู่ห่างจาก กังเฉิง เท่านั้น หากก่อเรื่องหรือถูกจับจะต้องรับโทษสถานหนัก…
หลังเข้ามาได้แล้ว กังเฉิง จับคว้าข้อมือสหายวิ่งตรงเข้าเมือง ซุน เองอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเจือจาง… ตลอดสองปีที่ ซุน พยายามเรียนรู้วิถีชีวิตของผู้คนในดินแดนแห่งนี้ จะต้องถูกกดดันจากเรื่องชนชั้นอยู่เสมอ คล้ายกับเป็น กฎเหล็ก ของดินแดนแห่งนี้ไปแล้ว
มีเพียง เหล่าซือ และ กังเฉิง เท่านั้นที่ไม่เคยมอง ซุน ในสายตาที่ต้อยต่ำ… แม้ว่า กังเซิง จะมีนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจไปบ้าง ตามอุปนิสัยบุตรชายคนเล็กของชนชั้นสูง แต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับมีจิตใจที่ดีไม่แบ่งแยกชนชั้นผู้คน เพียงเพราะวัตถุที่ถือครอง…
ณ กลางตลาด…