เพี๊ยะ!!
เสียงตบฉาดใหญ่ดัง ใบหน้าของ กังเฉิง แดงเป็นปื้นตามรอยนิ้ว… ผู้คนในละแวกอดไม่ได้ที่จะหันมองมา ซึ่งเมื่อเห็นว่า เป็น กังเฉิง ก็ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจต่อไป… เนื่องด้วยเด็กหนุ่มผู้นี้มักก่อเรื่องอยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะเมื่อเจอสาวงามแปลกหน้า ที่ผ่านทางเข้ามา จนเป็นที่เอือมระอาของคนในชุมชน…
“เลิกตามตอแยข้าเสียที!!” หญิงสาวใบหน้าจิ้มลิ้ม หากแต่นางมีแววตาดุดันขัดแย้งกับความงามที่สะท้อน หญิงสาวตวาดเสียงใส่หน้าของ กังเฉิง ก่อนที่นางจะเดินจากไป…
สุดท้ายคุณชายที่ตั้งใจมาเกี้ยวพาหญิงสาว ก็ไม่อาจไปถึงฝั่งฝัน หน้าบิดงอคอห้อยตกแทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรงจากความผิดหวัง ซุน ที่เห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่แรก ก็อดไม่ได้ที่จะขบขันเบา ๆ แน่นอนว่า เหตุการณ์ลักษณะนี้นับเป็นเรื่องสามัญไปแล้ว…
“เจ้าบ้าเอ้ย… หากเจ้าห้อยป้ายหยกไว้ข้างเอวแต่แรก ก็คงไม่ถูกนางปฏิเสธรุนแรงเช่นนั้น…”
“ไม่มีทาง!! ข้าจะไม่ใช้ป้ายหยกเพื่อเกี้ยวพาหญิงสาวเป็นอันขาด!! หากข้าจะได้หญิงใดมาเชยชม มันจะต้องเกิดการฝีมือและทักษะเกี้ยวพาหญิงของข้าเท่านั้น จึงจะเป็นความภาคภูมิใจ!!” กังเฉิง พ่นลมหายใจแรง ยึดมั่นแรงกล้าในวิถีของตน…
