ไม่นานก็เผยร่างของชายชราวัยประมาณ 60 ร่างกำยำ ออกมาจากเรือนไม้ไผ่…
“เจ้าดำ!! แวะเวียนมาหาข้าถึงนี่เชียวหรือ!! เสียงเจ้ายังระคายหูมิเปลี่ยน ดูลูกบ้านข้าหวาดผวาไปตาม ๆ กันแล้ว!!”
ทั้งสองดูคล้ายจะเป็นสหายกัน เมื่อพบหน้าต่างยินดีปรีดา… จะมีก็แต่ชายหนุ่มที่ติดตาม พรานดำ มาด้วยที่แน่นิ่ง หันมองซ้ายขวาไปรอบ ๆ ด้วยสายตาที่ยากจะบอกความนึกคิด…
“ตกลงเจ้ามาหาข้าถึงที่นี่ มีธุระอะไรงั้นหรือ?!” ฮีโข่ ถามขึ้นด้วยความฉงน เนื่องด้วยช่วงเดือนนี้เป็นฤดูหนาว ที่พรานโดยมากมักจะไม่เข้าป่าเพราะยากต่อการแกะรอย ถึงแม้ว่า พรานดำ จะเป็นพรานลือชื่อฝีมือดีในป่าเขตนี้ แต่ปกติก็มักจะหลีกเลี่ยงเสมอมา…
สีหน้าของ พรานดำ แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจหนักหน่วง…
“ข้าเพียงแค่แวะมาเยี่ยมเยือนเท่านั้น… อย่างน้อยหากข้ากลับมาไม่ได้ ก็ยังมีเจ้าที่รับรู้…”
ฮีโข่ เห็นสีหน้าของสหาย ก็รู้ว่ามิใช่เรื่องล้อเล่น…
“อย่าบอกนะว่าเจ้ากำลังคิดจะไปที่ เขตป่าแดง…”