พรานดำ ผงกศีรษะเบา ๆ ทำเอา ฮีโข่ เบิกตากว้าง ลุกพรวดจากที่นั่งอยู่ทันที…
“อยากตายงั้นหรือ!! รู้ทั้งรู้ว่าเขตป่าแดง เป็นเขตล่าของ “สมิงขาว” เสือร้ายที่ตบะแก่กล้ากว่า 300 ปี พรานที่ว่าเก่ง ๆ นับสิบยกโขยงกันไปล่ามัน ข้ายังไม่เคยเห็นใครรอดกลับมาสักคน!! ข้าเตือนเจ้าในฐานะสหาย เลิกล้มความตั้งใจเสียดีกว่า!!”
พรานดำ ได้ยินสหายเตือนเช่นนั้น ก็แสดงท่าทีกระอักกระอ่วน…
“ข้ารับปากเด็กหนุ่มคนนี้ไว้แล้ว ว่าจะนำทางมันไปให้ถึงเขตป่าแดง… เจ้าเองก็น่าจะรู้ข้ามิอาจเสียสัตย์ต่อวาจาที่ลั่นไปแล้วได้…”
สายตาของ ฮีโข่ จดจ้องไปยังเด็กหนุ่มที่ด้านหลัง… ทั้งคู่ประสานสายตากันเล็กน้อย ทั้งที่ ฮีโข่ เป็นถึงผู้นำหมู่บ้าน แก่กล้าในวิชาอาคมไม่ด้อยไปกว่า พรานดำ แต่ก็ยังรู้สึกตนนั้นสั่นทึมเบา ๆ กับสายตาและรัศมีบางอย่าง ที่แผ่ล้นออกมาจากตัวของเด็กหนุ่มผู้นี้ ทั้งที่เบื้องหน้าเป็นเพียงเด็กหนุ่มวัยเพียง 15-16 ปี เท่านั้นเอง…
“ดะ…เด็กหนุ่มนี่…” เสียงของ ฮีโข่ ขาดห้วงไป
