นี้ข้ำจะเรียกเจ้ำว่ำ…”
เขำตั้งใจจะพูดจำเหยียดหยำมอำฆำต แต่ยังไม่ทันพูดจบ จู่ ๆร่ำงของเขำก็ถูกพันธนำกำรด้วยโซ่ตรวน ลำกเข้ำหำหลุมด ำกลืนกินโดยไร้ช่องให้ขัดขืนใด ๆ
นิมิตเต๋ำกระบี่สลำยตัว เขตแดนสงัดล ้ำหำยไป เหลือเพียงเจียงผิงอันในอำคม
สีหน้ำของผู้รอดูเฉียนเทียนอวี่แผลงวิชำกระบี่ชะงักค้ำง รำวถูกขัดจังหวะระหว่ำงท ำธุระในสุขำ มิคำดฝันเลยสักนิด
เจียงผิงอันไม่เข้ำใจเลยว่ำคนหนุ่มสำวสมัยนี้เป็นอะไรกันหมด จะสู้ก็สู้สิ ไฉนต้องพูดเฉไฉมำกควำม ให้โอกำสศัตรูเตรียมตัวด้วย?
แต่ยำมนี้ไม่เป็นไรแล้ว หมดโอกำสพูดมำกควำมแล้ว
เฉียนอู่เห็นบุตรตนถูกกลืนไป สีหน้ำก็แปรเปลี่ยนร้ำยแรง “เจียงผิงอัน! รีบปล่อยลูกข้ำออกมำเสีย! หำกเกิดอะไรขึ้นกับลูกข้ำ ข้ำไม่ปล่อยเจ้ำไว้แน่!”
เจียงผิงอันช ำเลืองอีกฝ่ำย เปิดมิติกลืนกิน โยนตัวคนออกมำ
เฉียนเทียนอวี่ซึ่งเมื่อครู่ยังมีสภำพเป็นผู้เป็นคนกระปรี้กระเปร่ำยำมนี้กลับสุดเหี่ยวเฉำ แห้งเหี่ยวดุจไม้ฟืน ปรำณเซียนและปรำณแก่นแท้ถูกสูบไปสิ้น
ปวงชนล้วนสะพรึงในใจ
พลังกลืนกินนี้น่ำกลัวนัก กลืนไปประเดี๋ยวเดียวก็สูบพลังจนเหือดแห้งได้เพียงนี้!
พลังต่อสู้ของเจียงผิงอันผู้นี้เลิศล ้ำยิ่งนัก มิต้องปลดปล่อยเขตแดนใด ๆ ก็เอำชนะเฉียนเทียนอวี่ได้แล้ว
น่ำเสียดำยที่เขำมิอำจเป็นเซียน ไม่ว่ำพลังต่อสู้จะแข็งแกร่งแค่ไหน เดนเซียนสักคนก็จัดกำรเขำได้แล้ว
เฉียนอู่เห็นสภำพย ่ำแย่ของลูกชำย หัวใจก็เหมือนถูกมีดกรี
