รลุเซียนใน [เสินกวง]ของเราล้วนได้ส่วนแบ่ง ช่วยในการฝึกฝนได้มหาศาลเลยนะ!”
“ยังไม่มาอีก หนนี้ข้าก็มีผลงานนะ จริง ๆ มีส่วนของเจ้าด้วย แต่หากเจ้าไม่มา แม่จะเล่นเจ้าให้แห้ง!”
เหมียวเสียระบุตำแหน่งมา แล้วจึงพูดว่า “เจ้าต้องมาในครึ่งชั่วยามนะ”
เจียงผิงอันถอนหายใจเบา ๆ สตรีผู้นี้ดุแท้
หากเขาไม่ไป คงโดนนางสูบเลือดหมดตัวแน่
เขากล่าวกับเหล่านักหลอมอาวุธตรงหน้า “ขออภัยด้วย ข้ามีธุระกะทันหัน อีกครึ่งวันจะชดเชยให้ทีหลังนะ”
ปวงชนราวตื่นจากฝัน รีบลุกขึ้นคารวะ
“ขอบคุณปรมาจารย์ที่ชี้แนะ”
“ประโยชน์นี้มหาศาลพอให้เราขบคิดย่อยไปสักพักเลย”
“ปรมาจารย์ เราแลกหมายเลขติดต่อกันเถอะ ภายหน้าข้าจะติดต่อท่านไป”
จากการอธิบายครั้งนี้ ปวงชนล้วนได้ความรู้มากมาย พวกเขากระทั่งรู้สึกคลับคล้ายว่าเจียงผิงอันบรรยายได้ดีกว่าอาจารย์และผู้อาวุโสของพวกตนเสียอีก
อันที่จริง เจียงผิงอันก็แค่เอาวาทะของอวิ๋นเหยามาเล่าต่อเท่านั้น
เจียงผิงอันบอกหมายเลขของเขา ปวงชนล้วนเพิ่มหมายเลขเข้าไป ก่อนจะส่งเขาเดินทางด้วยตนเอง
สถานที่ที่เจียงผิงอันจะไปในครั้งนี้คือที่มั่นเสินกวง ในฐานะหนึ่งในคณะสิบอันดับแรกของสำนักศึกษา [เสินกวง] มีแสนยานุภาพกล้าแกร่ง ที่มั่นของพวกเขาสร้างอยู่ในตำหนัก ณ ตีนเขาไท่ชู
เขาไท่ชู กล่าวกันว่านี่คือภูเขาลูกแรกที่สุดที่เกิดมาตราบกาลนาน บรรจุอำนาจแก่นแท้ของเต๋าเซียน เป็นประโยชน์ต่อการทำความเข้าใจกฎเกณฑ์เต๋าเซียน
เมื่อเจียง
