ผิงอันใช้พู่กันพิพากษาปลดอาคมที่ทั้งสามกางไว้ กลับสู่ชั้นแรกของร้าน
ของในชั้นถูกทำลายไปเกือบสิ้น หลงเหลืออาวุธวิเศษไม่กี่ชิ้นเสียหายยับเยิน
เจียงผิงอันนำป้ายเทวะออกมา ส่งข้อความหา [เซียนหวังต้ง] “ผู้อาวุโส มีคนมาลอบสังหารข้าในร้านท่าน ทำให้ของในร้านถูกทำลายไปเยอะเลยขอรับ”
หลังส่งข่าวได้ไม่นาน หวังต้งก็ติดต่อสนทนาเสียงกับเจียงผิงอันทันที เขาถามเบา ๆ ว่า “เสี่ยวอิงอยู่ในอันตรายหรือไม่? ของเสียหายไปแค่ไหน?”
“เสี่ยวอิง? หวังอิงหรือไม่? อีกฝ่ายไม่ได้อยู่ในร้านมาเดือนหนึ่งแล้วขอรับ”
เจียงผิงอันขอโทษขอโพย “ของในชั้นแรกถูกทำลายเกือบหมดขอรับ ส่วนของบนห้าชั้นที่เหลือยังอยู่ดี ผู้อาวุโส ข้าจะชดใช้…”
“ยายหนูตัวเหม็นนั่น! ดูแลร้านดี ๆ ไม่อยู่ ยังออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก!”
หวังต้งหงุดหงิดใจเล็กน้อย “ข้าให้เจ้าดูร้าน มาก่อเรื่องได้อย่างไรกัน”
“ผู้อาวุโส ข้ามิได้ก่อเรื่องนะขอรับ…”
“พอเลย ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าไม่ต้องจ่ายค่าของที่พังไปหรอก รอเสี่ยวอิงกลับมา เอาผลึกเซียนสำหรับสองเดือนแล้วไปเสีย เจ้าเพิ่งมาสำนักศึกษาชางจือก็ก่อเรื่องแล้ว ใครจะรู้ว่าภายหลังจะเกิดเรื่องอะไรอีก อย่าพังร้านข้า”
หวังต้งไม่ชอบปัญหา และไม่อยากสืบหาว่าผู้ใดมาก่อเรื่องในร้านเขา ในฐานะเซียน หากเขายังมัวกังวลเรื่องเช่นนี้ เขาจะทำอะไรได้อีก แค่ไล่เจียงผิงอันผู้นี้ไปเสียก็จบแล้ว
การมิให้เจียงผิงอันชดใช้ค่าเสียหายก็คือว่าเขาใจกว้างมีคุ
