กับเราปรมาจารย์เซียนหวังหางานให้เขาเป็นผู้ดูแลร้าน ภายหน้าเราจะซื้ออาวุธวิเศษกันที่นั่น ราคาจะถูกลง เป็นประโยชน์กับเราด้วยนะ”
“เราจะมีคนไร้ค่าใน [เสินกวง] ของเราไม่ได้ แต่ก็อย่าโวยวายล่ะขายหน้าตายเลย”
เจียงผิงอันเห็นคนเหล่านี้เงียบไปเมื่อพูดถึงเขา ก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศดูผิดปกติ เขาอยู่มาสองร้อยปีกว่า แม้จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการฝึกฝน ก็ยังเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
เขากุมกำปั้นกล่าวกับเฉียนอู่ “ผู้อาวุโส ข้าขอตัวไปดูแลร้านของปรมาจารย์เซียนหวังก่อน ไม่ขอรบกวนต่อไป หวังว่าภายหน้าผู้อาวุโสทุกท่านจะดูแลศิษย์พี่หญิงด้วย”
“ภายหน้าเรียกข้าศิษย์พี่หญิงก็ได้” เฉียนอู่ยิ้มรับอย่างสุภาพ
เด็กนี่สำเหนียกตัวดี รู้สถานะของตน มิเอาตัวมาเบียดเข้าแวดวงที่มิใช่ของตัว
“รีบร้อนไปไย สำรวจรอบสำนักศึกษาดี ๆ ก่อนสิ” เหมียวเสียรั้งเจียงผิงอันไว้ไม่ยอมปล่อย
“ศิษย์พี่หญิง ติดตามเซียนอย่างพวกเจ้า ข้าต้องเผชิญแรงกดดันมากนัก ศิษย์พี่หญิงทำความคุ้นชินกับสำนักศึกษาชางจือก่อนเถิด ไว้ค่อยพาข้าไปที่สนุก ๆ ภายหลังนะ”
เจียงผิงอันยิ้มให้ แล้วหันกายเหินจาก
เหมียวเสียยังคิดหยุดเจียงผิงอันไว้ แต่ก็ถูกเฉียนอู่รั้งตัว “ศิษย์น้องหญิง ข้าจะพาเจ้าไปหายอดฝีมือสูงสุดของเรา [เสินกวง] เจ้าเพิ่งบรรลุเซียน มีเรื่องต้องเรียนรู้มากมาย ศิษย์พี่อย่างเราชี้แนะเจ้าได้นะ”
ยามเหมียวเสียผู้นี้เห็นยอดฝีมือเลิศล ้ามากพอ นางจะรู้เองว่าเจียงผิงอันผู้นี้
