ไร้ค่า แล้วนางจะได้หาเหตุผลขับเจียงผิงอันออกจาก[เสินกวง] ได้
เจียงผิงอันรู้ว่าตนมิใช่คนในแวดวงเดียวกันกับคนเหล่านี้ และไม่คิดยึดติดกับความสัมพันธ์ การจะสานสัมพันธ์ เขาต้องสามารถพอก่อน และในสถานะปัจจุบัน กระทั่งผู้ฝึกตนทั่วไปยังไม่เหลียวแลเขานักเลย
เขาตามแผนที่ในป้ายเทวะมายังร้านของ [เซียนหวังต้ง]
เมื่ออ่านแผนที่ เขาก็ได้รู้ถึงขนาดของสำนักศึกษาชางจือ หากเขาคิดเหินชมรอบสำนักศึกษาชางจือก็น่าจะใช้เวลาเป็นพัน ๆ ปีทั้งหมดนี้ยังไม่รวมภพบริวารอีกเป็นสิบ ๆ แห่งด้วยซ ้า
ในสำนักศึกษาชางจือ ปกติแล้วจะใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย มีค่ายกลตั้งกระจายอยู่เป็นจุด ๆ
ร้านของเซียนหวังต้งอยู่ใกล้ทางเข้าภพขนาดใหญ่ชื่อภพปีศาจทำเลโดดเด่นยิ่ง เจียงผิงอันเพิ่งมาถึงก็เห็นอาคารขนาดย่อมสูงหกชั้นแล้ว
เหนือประตูอาคารหลังน้อยมีป้ายสีทอง สลักอักษรสีดำขนาดใหญ่ไว้บนนั้น
[ร้านเซียนหวังต้ง]
เมื่อเห็นชื่อร้าน เจียงผิงอันก็จังงังไปชั่วขณะ
ประเสริฐ ตั้งชื่อได้ตรงเอาเรื่องเลย
เขามองซ้ายมองขวา รอบข้างมีร้านรวงมากมาย แต่ร้านนี้ว่างโหวงร้างคน
เจียงผิงอันเดินเข้าไปในร้าน ร้านขนาดใหญ่นี้รกร้าง มีเพียงผู้ฝึกตนหญิงนางหนึ่งถือหนังสือหัวเราะคิกคัก
เจียงผิงอันชำเลืองปกหนังสืออย่างฉงนใจ อยากเห็นว่าวรยุทธ์ระดับสูงใดทำนางตื่นเต้นได้เพียงนี้
แล้วเจียงผิงอันก็คลับคล้ายเห็นอะไรอย่าง ‘อลเวงรักราชันเซียนอหังการ…’
เจียงผิงอันพลันนึกถึงหนึ่งบุคคล เส
