ี่ยวไป๋ แม่หนูนี่ก็ชอบอ่านหนังสือพรรค์นี้
“อะแฮ่ม!”
เจียงผิงอันกระแอมแห้ง ๆ เป็นสัญญาณว่ามีคนมา
ผู้ฝึกตนหญิงผู้นั้นกล่าวโดยไม่เงยหน้า “ถ้าอยากได้อาวุธวิเศษก็ไปหยิบเอาเองเลย แล้วมาคิดเงินทีหลังนะ… ฮ่า ๆ”
ว่าพลาง ผู้ฝึกตนหญิงก็กุมท้องฮาตัวโยก เริ่มทุบโต๊ะระบายขำ
เจียงผิงอัน “…”
เหมือนเขาจะรู้แล้วว่าทำไมร้านนี้จึงร้างนัก
รับแขกแบบนี้ ใครจะมาซื้อของเล่า
เจียงผิงอันปริปากกล่าว “ข้าได้รับการแนะนำจากผู้อาวุโสหวังให้มาเป็นผู้ดูแลร้าน”
“หือ? ตาเฒ่านั่นมีเงินเหลือใช้เหลือจ่ายหรือไร ร้านห่วย ๆ พรรค์นี้จะมีผู้ดูแลอะไรได้”
ผู้ฝึกตนหญิงเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงซี่ฟันขาว ที่หางตามีไฝจุดหนึ่ง สวมชุดกระโปรงยาวสีขาวเขียว ผูกผ้ายาวสีเขียวไว้ที่เอว
“ข้าแนะนำให้เจ้ารีบหางานอื่นเถอะ เจ้าขายอะไรไม่ได้เยอะแยะหรอก ค่าผลงานไม่เยอะหรอกนะ”
นางพูดขณะที่ตายังไม่ละจากหนังสือบนโต๊ะ
เจียงผิงอันพูดตรง ๆ “เจ้ารับแขกเช่นนี้ ย่อมไม่มีคนมาอยู่แล้ว”
ได้ยินเช่นนี้ หวังอิงก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที “ยังมาโทษข้าอีก เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับข้าล่ะ ร้านเราต่างหากที่ไม่ได้เรื่อง”
นางชี้ไปข้างนอก “ร้านโอสถทางซ้ายเปิดอยู่ที่นี่แปดพันกว่าปีเบื้องหลังมันก็มีหอเลิศโอสถของตระกูลพั่ง รับประกันคุณภาพโอสถได้”
“ร้านศาสตราทางขวานั่น แม้จะเปิดมาไม่นาน แต่ก็มีปรมาจารย์เซียนนักหลอมหนุนหลัง ดูแลรักษาอาวุธโดยไม่คิดเงินได้สามหนเปลี่ยนใหม่ไม่คิดเงินได้สา
