คิดเท่าไหร่ ก็ขายตามราคาตลาดนั่นแหละ เจ้ายังต้องฝึกฝนอย่าใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย”
“ข้ามีทรัพยากรพอนะ” เจียงผิงอันแย้ง
“มีพอก็มีอีกได้นี่” เฉียนฮวั่นโหรวตอบ
ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเฉียนว่านซาน ณ อีกฟากของยันต์สื่อสารก็เบิกกว้าง เสด็จย่าเพี้ยนไปแล้ว ซื้อทรัพยากรราคาถูกได้ไฉนไม่ซื้อราคานั้น?
“เสด็จย่า ราชวงศ์ต้าเฉียนเราขาดแคลนทรัพยากร เราต้องประหยัดทรัพยากรนะขอรับ”
“หุบปาก! ลำบากสักหน่อยก็ดีต่อการฝึกฝนของพวกเจ้า ไม่มีเงิน ราชวงศ์ก็หาเงินได้นี่”
ได้ยินเสียงตำหนิของเสด็จย่าตน เฉียนว่านซานก็เงียบไป
ในเมื่อความลำบากเป็นผลดีกับการฝึกฝน ไฉนท่านมิให้เจียงผิงอันลำบากสักหน่อยเล่า?
ตกลงนี่ย่าใครกันแน่?
อีกอย่าง เขาเป็นถึงจักรพรรดิแห่งต้าเฉียน ศาสตราเซียนกลับมิเคยได้แตะ แต่เสด็จย่าของเขากลับให้เจียงผิงอันยืมใช้ศาสตราเซียน
เฉียนว่านซานสงสัยว่าพบเจียงผิงอันครั้งหน้า อีกฝ่ายอาจมีลำดับอาวุโสสูงกว่าเขาสองรุ่นเสียแล้ว
