ียงกรีดร้องและอ้อนวอนดังระงมปนเป
ทว่าสีหน้าของยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามหามีความเห็นใจสักนิดไม่
ใครจะเห็นใจอาหารของตนเอง?
เพียงไม่กี่พริบตา สมรภูมิก็ว่างโล่ง เหล่ามารหายเกลี้ยง ถูกตัวตนน่าสะพรึงกลัวเหล่านี้กลืนกินไม่เหลือซาก
ปราณมารมหึมาปกคลุมทั่วทั้งแดนอุดร
ผู้ฝึกตนมนุษย์ทั้งมวลแน่นิ่งจังงัง
หนึ่งเผ่าระดับสูงสุดซึ่งอยู่มาเกินนับปี เป็นใหญ่ในโลกหล้า กลับคงอยู่ได้เพียงประเดี๋ยวต่อหน้ายอดฝีมือจากเขตแดนมารมืดทมิฬ
ความกลัวและสิ้นหวังเกาะกุมทุกดวงใจ
ใครจะหยุดความน่ากลัวเหล่านี้ได้?
