ียกเซียนอย่างนางว่าเสียวอู่ แสดงชัดถึงตัวตนและอายุของชายชราได้เป็นอย่างดี
“เซียนมนุษย์อายุไม่ถึงร้อยสองคนจากแดนจันทร์มายาเจ้าค่ะ”เฉียนอู่ตอบ
“อย่างนี้นี่เอง อายุไม่ถึงร้อยก็บรรลุเซียน ไม่เลวจริง ๆ นำป้ายผ่านทางมา ข้าจะเปลี่ยนป้ายเป็นป้ายเทวะให้พวกเจ้า” ปรมาจารย์เซียนหวังวางถ้วยชาในมือลง
พวกเหมียวเสียทั้งสามส่งป้ายผ่านทางให้
“หือ? เจียงผิงอัน เจ้าเด็กที่ถูกรับเป็นกรณีพิเศษคนนั้นนี่”
ขณะตรวจสอบป้าย ปรมาจารย์เซียนหวังก็สังเกตเห็นป้ายของเจียงผิงอันแล้วเงยหน้าขึ้นมอง “เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ เมล็ดพันธุ์ดี ๆเช่นนี้ แต่กลับต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวาในภายหน้า”
“ผู้อาวุโส ยามหน้าใหม่เช่นเราเข้าร่วมสำนักศึกษา เราขออะไรก็ได้หนึ่งอย่างใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าอยากได้วิธีรับมือทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวาเจ้าค่ะ”
เหมียวเสียอยากใช้โอกาสเอ่ยขอเพื่อแก้ปัญหาทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวาให้เจียงผิงอัน
“เปลี่ยนคำขอเถิด แก้มิได้หรอก ทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวาเป็นทัณฑ์เต๋าเซียน ชะตามิอาจลบหลู่” ปรมาจารย์เซียนหวังอธิบายชัดเจนทันที
ร่างของเหมียวเสียสะท้าน ใบหน้าของนางซีดขาว “สำนักศึกษาชางจือแก้มันมิได้หรือเจ้าคะ?”
หากสำนักศึกษาชางจือไร้หนทาง ก็เท่ากับไร้ทางแก้ทั่วโลกหล้าแล้ว
“ช่างมันเถิดศิษย์พี่หญิง เรื่องนี้ข้าจัดการเอง”
แม้เจียงผิงอันจะผิดหวังเล็กน้อย เขาก็มิได้อารมณ์แปรปรวนอะไรมากมาย กล่าวกับปรมาจารย์เซียนหวังว่า “ผู้อา
