เปรี้ยง!
เมฆาทัณฑ์คลุมนภา ฟ้าดินคล้ายถูกสาดน ้าหมึกย้อมจนมืดทมิฬ แรงกดดันมหาศาลชวนลืมหายใจ ดูประหนึ่งเวหาจะถล่มทับกระทั่งผู้ฝึกตนซึ่งอยู่อีกฟากของประตูลืมเซียนยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันชวนสะท้าน
“เจ้าไสหัวไปห่าง ๆ เลย!” โอวหยางจวนตวาดใส่เจียงผิงอันอย่างเดือดดาล
หากพวกเขาทั้งสองข้ามทัณฑ์ด้วยกัน ทัณฑ์เซียนก็จะยิ่งทรงพลัง เขาจึงกลัวเจียงผิงอันพาเขาแย่ไปด้วย
หากเขามิได้กลัวว่าการพร่องปราณเซียนจะกระทบต่อยามเผชิญทัณฑ์ เขาคงฆ่าเจียงผิงอันเสียเดี๋ยวนี้
แม้เขาจะสุดเคืองแค้นเจียงผิงอัน แต่ยามนี้เขาต้องรอดทัณฑ์ไปให้ได้ จะเสียปราณเซียนแม้สักนิดมิได้เด็ดขาด
ยามได้ยินเสียงตวาดของโอวหยางจวน มิเพียงเจียงผิงอันไม่ไปยังเหินเข้าหาอีกฝ่ายด้วย
เมื่อสองบุคคลเข้าใกล้ เมฆาทัณฑ์สองกลุ่มก็พุ่งกระแทก เกิดเสียงอัสนีเลื่อนลั่นสะเทือนฟ้าดิน พายุโหมกระหน ่า กฎเต๋าเซียนกู่ก้อง
สายลมคมกริบเช่นคมมีด เชือดเฉือนแฉลบกายคนทั้งสอง ตัดผิวเนื้อไปได้หลายริ้วส่วน
วรุณโปรยดุจคมดาบ ทิ่มทะลวงกายทั้งคู่ได้อย่างง่ายดาย
“สารเลวนี่ทำอะไรอยู่ฟะ!”
เมื่อสัมผัสได้ว่าปราณทัณฑ์เซียนขยายตัว ใบหน้าของโอวหยางจวนก็สุดพรั่นพรึง เขาอุทานลั่น กางเกราะป้องกันสุดชีวิต แล้วถอยกรูดออกห่างจากเจียงผิงอัน
“พวกเจ้า คนจากสำนักเซียนเทียนหลานก็เหมือนเหลือบไรในมุมมืด ใช้เป็นเพียงลูกไม้สกปรก แค่ข้ายังกลัวเลย ยังคิดข้ามทัณฑ์อีกหรือ?”
เจียงผิงอันแค่นยิ้มหยัน
สา
