ยตาปวงชนหันมองโอวหยางจวนอย่างดูแคลน ผู้ที่มายังประตูลืมเซียนได้ล้วนเป็นบุคคลเลิศพรสวรรค์ในแดนจันทร์มายาทั้งสิ้นการลอบโจมตีผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนสักคนนั้นช่างน่าอายจริงๆ
เรื่องอัปยศที่สุดคือ ยังลอบโจมตีไม่สำเร็จด้วย
ยามถูกยอดฝีมือระดับล่างเหยียดหยัน โอวหยางจวนก็อกกระเพื่อมรุนแรงด้วยโทสะ “ไอ้เด็กเวร! อย่าทำปากดี ทัณฑ์เซียนจะมาแล้ว เจ้าน่ะตายแน่!”
เขาไม่มีเวลามามัวสนใจเจียงผิงอัน รีบเตรียมรับมือทัณฑ์สุดชีวิต ไม่ว่าอย่างไร เจียงผิงอันก็ต้องตายในทัณฑ์เซียนนี้อยู่ดี
“เจ้าบื้อ ระวังนะ ทัณฑ์เซียนจะมาแล้ว!” เหมียวเสียกำหมัดอย่างร้อนใจ ซีฟันขบริมฝีปากแดงจนโลหิตทะลักริน เป็นห่วงเจียงผิงอันอย่างยิ่ง
นี่คือทัณฑ์เซียน การต่อสู้กับมันด้วยการฝึกฝนขั้นต้นระดับเขตแดนนั้นยากเย็นแสนเข็ญ
ตู้ม!
อัสนีสายหนึ่งพลันฟาดลงใส่เจียงผิงอันอย่างไร้สัญญาณเตือน
เจียงผิงอันปลิวลงจากเวหา กระแทกพื้นอย่างรุนแรง ร่างไหม้เกรียมทั้งตัว
ทัณฑ์วายุ ทัณฑ์วรุณและทัณฑ์อัสนีประโคมลงพร้อมหน้า เจียงผิงอันเป็นเช่นนาวาน้อยกลางทะเลคลั่ง พร้อมถูกตลบกลืนได้ทุกเวลา
ขณะเดียวกัน สติรู้คิดของเจียงผิงอันก็เริ่มพร่ามัว เขาคลับคล้ายได้เห็นบุพการี พี่ใหญ่อวี๋เปยผู้วายชนม์ ความตายอันน่าเวทนาของ
ตนภายใต้ทัณฑ์เซียน น้องหู่นิวและเหล่าบุตรีที่รอคอยเขากลับบ้านอยู่ในภพแร้นแค้น…
ภาพเก่า ๆ ในอดีตหวนปรากฏ ทั้งความเสียใจ ไม่ยินยอมโศกเศร้าและหวาดหวั่น
